Η βερικοκιά

                                      Αγαπημένο φρουτόδενδρο,

                    

                    σχεδόν μόλις τελείωναν τα κεράσια,

                    απολαμβάναμε τους καρπούς του,

                                                 

                    μέχρι να έρθει η ώρα για τα πρώτα ροδάκινα...

                    Ούτε τα κουκούτσια του βερίκοκου δεν πήγαιναν χαμένα,

                                 φτύναμε στο τσιμέντο και  τρίβαμε πάνω του το κουκούτσι,

                      μέχρι να φαγωθεί η μια άκρη του, αφαιρούσαμε την 

                      εσωτερική ψίχα απ' το κουκούτσι  και η αυτοσχέδια σφυρίχτρα 

                      ήταν έτοιμη!  

                Και φυσικά, όπως όλα τα παιδιά της εποχής, όπου βρίσκαμε 

 βερικοκιά την τρυγούσαμε κανονικά, δεν αφήναμε 

ούτε κουκούτσι.

                      Την ιστορία που ακολουθεί μου την αφηγήθηκε φίλος

                       από  καμποχώρι της Θεσσαλονίκης.

                      Δεκαετία του 60, η πρώτη τάξη του γυμνασίου πάει εκδρομή 

                      στα Μουδανιά, τα παιδιά πρώτη φορά είχαν βγει έξω 

                      απ' το χωριό τους, καθώς βολτάρανε στους δρόμους 

                     των Μουδανιών κάποιο παιδί βλέπει σ' έναν  κήπο μια βερικοκιά   

                      γεμάτη, ρωτάει την κυρία που περιποιόταν τον κήπο,

                     "θεία, να κόψου  ένα βιρίκουκου;" , "κόψε, παιδί μου!", 

                      του λέει η ευγενική κυρία 

                      και το παιδί φωνάζει στην υπόλοιπη παρέα,"εεεε, μας αφήν'!"

                      (μας επιτρέπει) και όλο το τσούρμο των χωριατόπουλων ορμάει

                      στη βερικοκιά και δεν αφήνει κουκούτσι!!!

                      Δε γνωρίζω αν μετάνιωσε η ευγενική κυρία, ξέρω όμως σίγουρα 

                      ότι το αγαθό χωριατόπουλο κι όλη η παρέα του ακόμα γελούν 

                      όταν θυμούνται τα βερίκοκα των Μουδανιών!

                       

                      ΥΓ. Η ανάρτηση αφιερωμένη στη Ζoyzoy και στις κομπόστες της

                      (εδώ)

                     

ΒΑΡΚΑΔΑ ΣΤΟ ΝΕΙΛΟ-6

Αλλη μια βόλτα στα νερά του Γαλάζιου Νείλου,όσο θα ετοιμάζεται ο αρωματικός αιθιοπέζικος καφές μας,
εμείς ξαναβλέπουμε εικόνες από πλινθοποιεία στην άκρη του ποταμού,


συνθήκες εργασίας απερίγραπτες...(κλικ εδώ)


...στο βάθος η γέφυρα Μανσία (κλικ εδώ) και δεξιά το πανύψηλο κτίριο της εταιρίας, η οποία κατασκεύασε τη γέφυρα...
...το μπανάκι στο ποτάμι
συνδυάζεται πάντα και με το πλύσιμο των ρούχων...
οχι, άλλο στεγνωτήριο δε χρειάζεται δίπλα στην όχθη, αρκεί ο ήλιος...

Τι είναι το οφσάιτ;

Με δεδομένη την αδιαμφισβήτητη απέχθεια του γυναικείου πληθυσμού απέναντι στο ποδόσφαιρο κατά καιρούς έχουν ακουστεί πλείστα όσα ωραία από δυστυχείς γυναίκες, που υποχρεώθηκαν κάποιες φορές να παρακολουθήσουν ποδοσφαιρικό αγώνα. Το αμίμητο από τη φοιτητική εποχή το εκτόξευσε φίλη-συμφοιτήτρια, πλήρως ανίδεη ποδοσφαιρικώς...
Η ομάδα της Φιλοσοφικής έπαιζε στον τελικό με τη Φυσικομαθηματική (ΦΜΣ), προηγήθηκε 4-0 και προς το τέλος του αγώνα η ΦΜΣ έβαλε γκολ, οπότε η καλή συμφοιτήτρια μας ρωτάει:-Και τώρα είναι 5-0;!!!!

ΥΓ. Η ανάρτηση προέκυψε από το ερώτημα της καλής μπλογκοφίλης,
 της Θαλασσένιας (εδώ), η οποία παριστάνοντας την ανίδεη, 
ρώτησε τι είναι οφσάιτ (http://apouro.blogspot.com/2012/05/4_13.html#comment-form)

Al Ubayyid - Bentiu, με τα μάτια του Σπύρου

Ελ Ομπέιντ - Μπέντιου (κλικ εδώ και εδώ), διαδρομή μέσα στο χάος,
ό,τι είδε ο Σπύρος, θα δούμε κι εμείς...οι φωτογραφίες δικές του,
οι ευχαριστίες δικές μας...
Βεβαίως πριν ξεκινήσουμε, θα πιούμε το τσαγάκι μας (εδώ)...Και το ταξίδι ξεκινάει...νερόλακκοι ...
τα πετεινά του ουρανού μας παρακολουθούν (τι είναι τούτα, ρε παιδιά;)......

Κατά τις δέκα περίπου θα κάνουμε μια στάση για το πρωινό μας όλοι μαζί (εδώ)...
...δεν είναι εξοχικές κατοικίες βεβαίως...


ξεραϊλα...
...το χαμόγελο δε μας λείπει...
...δε διαθέτουμε φυσικά Οlympos Plaza...
...παλιά φορτηγά Bedford (τα έχει κανείς ακουστά;),
τα οποία εχουν μετατρέψει σε λεωφορεία...
...η καμήλα, βασικό εργαλείο στην έρημο...
...μέσα στη μέση της ερήμου, αντε να περιμένεις οδική βοήθεια!
ΥΓ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έχει δει ο φίλος μας!
Θα μας τα αφηγηθεί μέσα από τις φωτογραφίες του και σε άλλες αναρτήσεις...

Αγιοι Απόστολοι - Δουπόντσα

           Δυο αγαπημένοι τόποι των παιδικών χρόνων στο χωριό, 
                                  σας τους έχω ξαναδείξει εδώ κι εδώ...
                                  Το ξωκκλήσι των Αγίων Αποστόλων, 
           βρεθήκαμε εκεί 30 Ιουνίου, τη μέρα της γιορτής....

 

Από κει τραβήξαμε φωτογραφίες την αγαπημένη Δουπόντσα,

πνιγμένη στο πράσινο, πεντακόσια μέτρα νότια, 

 

κι από κοντά ο χείμαρρος, χαμένος μέσα στα πλατάνια,

 

τόσο που το απέναντι δάσος μόλις που φαινόταν...

 

Πριν πενήντα χρόνια ο χώρος του πλατανόδασους ήταν μια απέραντι αμμουδιά γύρω απ' το ποτάμι, τώρα πια στην περιοχή δεν περνούν οικόσιτα ζώα, κοπάδια δεν υπάρχουν πια, έτσι η φύση λειτουργεί ανενόχλητη, τα πανύψηλα πλατάνια έχουν υψώσει ενα τείχος πρασίνου σχεδόν αδιαπέραστο, από τη μια όχθη του χειμάρρου στην άλλη περνάει κανείς μόνο από το μέρος της φωτογραφίας που βλέπετε...

Ήταν μια καθιερωμένη ετήσια περιδιάβαση συγκίνησης, σε μέρη παιδικά κι αγαπημένα, όχι απο νοσταλγία, μα για να δούμε ομορφιές που τότε μέσα στον αγώνα της επιβίωσης το μάτι μας δεν μπορούσε να δει και ν' απολαύσει...

ΑΠΟΥΡΩ ετών τεσσάρων

Σαν χθες ήταν, πριν τέσσερα χρόνια, όταν ξεκίνησε το διαδικτυακό ταξίδι του ΑΠΟΥΡΩ. Πολύ νερό κύλησε στ' αυλάκι, παλιοί μπλογκοφίλοι χάθηκαν, άλλοι απλώς αραίωσαν, καινούριοι καλοί εμφανίστηκαν, είναι αλήθεια κάποιοι από τους πρώτους μου λείπουνε, η Ζanzibar, o NdN, το Skouliki και πολλοί άλλοι της πρώτης εποχής του "ιστολογείν", αλλά θα ήμουν άδικος αν δεν αναγνώριζα οτι στο μεταξύ μου προέκυψαν κι άλλα πολύ καλά διαδικτυακά φιλαράκια, άξιοι συνεχιστές του καλού ελληνικού μπλόγκινγκ κι έτσι καλά πάει το πράμα...
Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας, πρώτα-πρώτα για την καλή παρέα που μου κάνατε στα χρόνια της ξενιτιάς και έπειτα για όλα όσα ανταλλάξαμε μαζί σ'αυτά τα τέσσερα ωραία χρόνια...Ελπίζω να έχουμε τη δύναμη, κι ο γερο Vad κι εσείς, σε πείσμα των δύσκολων καιρών, να συνεχίσουμε το όμορφο ταξίδι...

MICHAEL CURTIS FORD - Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ

Το ιστορικό μυθιστόρημα συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στις πρώτες αναγνωστικές προτιμήσεις μου, πιστεύω ότι μέσα από τη λογοτεχνική αφήγηση ο αναγνώστης εμπεδώνει ακόμη καλύτερα το ευρύτερο πλαίσιο του ιστορικού γίγνεσθαι και της ερμηνείας του. Η Κάθοδος των Μυρίων μας παίδεψε τόσο πολύ στα μαθητικά γυμνασιακά χρόνια, ας την απομυθοποιήσουμε και ας την αθωώσουμε, διαβάζοντας την ενδιαφέρουσα εκδοχή του λογοτέχνη για το θέμα.
Αντιγράφω απο το εξώφυλλο:
--Η διήγηση ξεκινά με τις διαμάχες για τη διαδοχή της Περσίας. Όταν ο Δαρείος ο Β' πεθαίνει, στο θρόνο τον διαδέχεται ο γιος του ο Αρταξέρξης. Όμως ο αδερφός του Αρταξέρξη, ο Κύρος ο Νεότερος, εποφθαλμιώντας την εξουσία, συγκεντρώνει στρατιωτική δύναμη από εκατό χιλιάδες Πέρσες και δεκατρείς χιλιάδες Έλληνες, κυρίως Σπαρτιάτες και κατευθύνεται εναντίον του.
Το 401 π.Χ.  οι δυο στρατοί συγκρούονται στα Κούναξα κοντά στον ποταμό Ευφράτη. Ο Κύρος σκοτώνεται στη μάχη και ο στρατός του κατατροπώνεται. Οι Έλληνες του Ξενοφώντα απομένουν μόνοι σε μια αφιλόξενη και εχθρική γη, χωρίς τρόφιμα, με κατεστραμμένο οπλισμό, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα...
Μέσα από αμέτρητους κινδύνους και ταλαιπωρίες, με μόνο εφόδιο το ανεξάντλητο ψυχικό του σθένος, ο Ξενοφώντας κατορθώνει να φέρει τους άντρες του από τη Βαβυλώνα στη θάλασσα, που θα τους οδηγήσει τελικά στην πατρίδα...

Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το μυθιστόρημα, 
δείγματα όμορφης  λογοτεχνικής γραφής:
Ο Σωκράτης περιφερόταν ανάμεσα στους πάγκους της κατάμεστης αγοράς, τρυπώνοντας μέσα στα μαγαζιά των εμπόρων που γνώριζε, πιάνοντας απαλά στα χέρια του φρούτα  ή σανδάλια ή πήλινους λύχνους και σχολιάζοντας κυρίως την ποιότητά τους. Κουνούσε το κεφάλι του και χαμογελούσε σε όλους, ακόμα και σε αυτούς που ήξερε οτι τους ενοχλούσε η απαξία του για τα υλικά αγαθά ή έβρισκαν επικίνδυνο τον τρόπο σκέψης του για τα ζητήματα αυτά. Στις άσκοπες αυτές περιπλανήσεις του συνοδευόταν από μικρή παρέα νεαρών, οι περισσότεροι γόνοι καλών οικογενειών, όπως φανέρωναν τα ρούχα τους. Όταν αντιλήφτηκε την παρουσία μας όμως, μια που σπάνια καθυστερούσαμε, ο Σωκράτης προσπέρασε τους άλλους και έτρεξε κοντά μας, εκπληκτικά ευκίνητος για την ηλικία του και τη διάσταση της κοιλιάς του, που δεν είχε μικρύνει καθόλου με τα χρόνια. Δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου από τότε που τον πρωτογνωρίσαμε, παρά μόνο τα μάτια του θα έλεγε κανείς ότι είχαν ένα ακόμα πιο εύθυμο σπινθήρισμα από πρώτα.

Ακόμη ένα απόσπασμα...
Υπάρχει μια αρχαία ελληνική λέξη, μια παράξενη και όμορφη λέξη που σπάνια χρησιμοποιείται  πια με την πρώτη της σημασία, η οποία περιγράφει τη σταδιακή επαναφορά της παλλόμενης χορδής της λύρας στο σημείο ακινησίας και ισορροπίας, αφού το έγχορδο έχει πάψει να ηχεί. Στις μέρες μας, μια πιο άσχημη σημασία έχει επιβληθεί της πρωταρχικής. Καθώς η τελευταία γλυκιά νότα της Αστερίας έσβηνε αργά μές στη σιωπή, ξαναφέρνοντας στο νου αυτή την αρχαία λέξη,  κάθε άντρας, δούλος αλλά και στρατηγός, έμεινε με κομμένη την ανάσα. Ύστερα κοιτώντας προς το μέρος μας χαμογέλασε δειλά, σηκώθηκε όρθια, γνέφοντας με σεβασμό προς τον Κύρο και γλίστρησε από το πίσω μέρος της σκηνής για να βρει την παρέα της. Οι κουβέντες των αντρών άρχισαν πάλι να γεμίζουν το δωμάτιο, αν και πιο πνιχτές αυτή τη φορά, καθώς η τραχιά τους διάθεση είχε σπάσει, έχοντας αντικατασταθεί από το ονειροπόλημα. Άπαξ και τον αγγίξουν οι θεοί, είναι δύσκολο για ένα θνητό να επιστρέψει αμέσως στους γήινους μόχθους. Το συμπόσιο άρχισε να διαλύεται έπειτα από λίγο, καθώς ο καθένας έβρισκε μια δικαιολογία, ευχαριστώντας τον πρίγκιπα και παρέχοντας εγγυήσεις για τη βοήθειά του στο μελλοντικό εγχείρημα. Ο Ξενοφώντας κι εγώ επιστρέψαμε αργά στο στρατόπεδό μας, βυθισμένοι στις σιωπηλές σκέψεις μας ο καθένας, αναλογιζόμενοι, αναμφίβολα, το ίδιο πράγμα.
Η λέξη, με κεντρίζουν οι Μούσες μου, ποια ειναι η αρχαία αυτή ελληνική λέξη που ανέφερες, με τη διπλή σημασία; Μια λέξη που υποδηλώνει όψεις τέχνης και βίας, ζωής και θανάτου, ομορφιάς και τρόμου, μια παράξενη λέξη λόγω της ικανότητάς της να συνταιριάζει ταυτόχρονα τέτοια πράγματα, μια λέξη τραγική λόγω της απώλειας της γλυκειάς της έννοιας προς χάριν μιας περισσότερο σκληρής. Μια τέτοια λεξη τόσο ταιριαστή από πολλές απόψεις με τη μικρή μου ιστορία. Αυτή τη λέξη τη σηκώνω προσεκτικά και τη βγάζω απο το μνήμα της για τελευταία φορά, με την ελπίδα ότι η πρώτη της σημασία, αυτή της ειρηνικής απόθεσης μιας ελαφρά παλλόμενης χορδής, δε θα πρέπει να ξεχαστεί χωρίς ένα τουλάχιστον νεκρικό ξενύχτι.
Η λέξη είναι καταστροφή.

Καλή ανάγνωση στους λάτρεις του είδους...