skip to main |
skip to sidebar
Η Αγία Κόρη, πανέμορφη περιοχή, απ' τις ομορφότερες τοποθεσίες της ορεινής Πιερίας, τέσσερα χιλιόμετρα από το χωριό Βροντού.
Οργιώδης βλάστηση, χορταίνει το μάτι πράσινο,
ο Όλυμπος ανταριασμένος
και βαθιά στη λαγκάδα
μετά από 175 σκαλοπάτια
το εκκλησάκι της Αγίας Κόρης.
Ο χείμαρος δίπλα απ'το εκκλησάκι πηγάζει ψηλά απ' τον Όλυμπο,
Μια ώρα πεζοπορία απ'την Αγία Κόρη υπάρχουν τρεις λιμνούλες, δεν έχω ανεβεί εκεί ψηλά.
Φυσική γέφυρα για τους τολμηρούς πάνω απ' το χείμαρο.
Και τα φριξομάντιλα!
Γνώριζα τη συνήθεια από αφηγήσεις παλαιότερων στο χωριό μου. Αν κάποιος πάθαινε τρομάρα (φρίξη), τον πήγαιναν στην εκκλησία μ' ένα μαντίλι δεμένο στο κεφάλι,
όπου τον διάβαζε ο παπάς για να του περάσει η "φρίξη", και το μαντίλι το κρεμούσαν στην εικόνα ενός αγίου. Ακόμη παρόμοια αφιερώματα έκαναν οι άτεκνες, οι ερωτευμένοι για ν' ανταποκριθεί το αγαπημένο πρόσωπο,
όσοι αναζητούσαν κάποιον δικό τους που χάθηκε...
Όμως αφιερώματα,προσωπικά αντικείμενα κρεμασμένα στα κλαδιά πίσω απ' το εκκλησάκι πρώτη φορά αντίκρισα.
Να τα περιγράψω; Σουτιέν, βρακιά, μαντίλια, μπιχλιμπίδια, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς!
Ας μη βιαστούμε οι ορθολογιστές να κατακρίνουμε τη συνήθεια, οπωσδήποτε είναι θρησκοληψία, αλλά μακάρι να μη βρεθούμε ποτέ στη θέση του απελπισμένου!Λιγο πριν από την Αγία Κόρη, στα δεξιά μας,
στο δρόμο για την παλιά Βροντού, αντικρίζουμε στο βάθος την Αγία Τριάδα, στην κορφή ενός βράχου.
Από το μπαλκόνι της μονής φωτογραφίζουμε ψηλά και πάλι την αντάρα στον Όλυμπο,
και χαμηλα το ρέμα της Αγίας Τριάδας.
Από τις πολύ φθαρμένες παλιές τοιχογραφίες της μονής επιλέξαμε τον Παντοκράτορα.
Η απειλή καταιγίδας(όσοι την έχουν ζήσει,ξέρουν τι θα πει αντάρα στον Όλυμπο)
δε μας επέτρεψε να συνεχίσουμε για την παλιά Βροντού,
μια άλλη φορά....
Η περιοδική έκδοση του Γυμνασίου-Λυκείου Χαρτούμ.
Σ' αυτό το τεύχος έγραψαν:
Ελίνα Γεωργιάδου, Βαρβάρα Σύλβα, Ουίντι Ραμαντάν, Σπυρούλα Καλουμέρη, Φαούστα Τσαμουρά, Κατερίνα Καλουμέρη, Λευτέρης Γεωργιάδης, Χασάν Αλί Ούμνια (Κρίστι), Σπύρος Κουτσαγγέλης. 
Παραθέτουμε το άρθρο της Φαούστας Τσαμουρά
ΟΙ ΦΥΛΈΣ ΤΗΣ ΧΏΡΑΣ ΜΟΥΕίναι γνωστό πως το Σουδάν είναι μια από τις μεγαλύτερες χώρες στον κόσμο.
Εχει το μακρύτερο σε μήκος ποταμό σε ολόκληρο τον κόσμο που είναι ο Νείλος,
την Ερυθρά θάλασσα που έμεινε απείραχτη από άνθρωπο έως σήμερα και διατηρεί την υποθαλάσσια ομορφιά της, την έρημό της που είναι γεμάτη πυραμίδες και άλλα αξιοθέατα από την εποχή που το Σουδάν και η Αίγυπτος θεωρούνταν μια χώρα.
Επίσης το Σουδάν ξεχωρίζει από την ποικιλία των φυλών του, τα ήθη και τα έθιμα κάθε φυλής, τις διάφορες γλώσσες που ομιλούνται σε κάθε περιοχή ξεχωριστά. Υπάρχουν οι βόρειοι που ειναι οι φυλές Σαουάγκα και Γκιαλία που αποτελούν τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό φυλές του Βορρά. Οι Σαουάγκα είναι πιο σκουρόχρωμοι στο δέρμα από τους Γκιαλία, ασχολούνται περισσότερο με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, έχουν ως πρέπον την περιτομή αγοριών και κοριτσιών, συνήθως τις κοπέλες τις παντρεύουν οι δικοί τους σε πολύ μικρή ηλικία π.χ. 9 ετών με άντρες μεγαλύτερης ηλικίας π.χ. 40-50 ετών, τις περισσότερες φορές αυτοί οι γάμοι γίνονται από προξενιό ακόμα και χωρίς τη θέληση της νύφης, δηλαδή υποχρεωτικά.
Από τις νότιες φυλές οι πιο μεγάλες είναι οι Ντένκα, Γκιουρ, Ζάντε, Μπάι, Μπαλάντα, Μπάρια, Ντόγκο, Κιρές και Νουέρ. Οι Ντένκα κύριο χαρακτηριστικό τους έχουν το ύψος τους, είναι πολύ ψηλά και σκουρόχρωμα άτομα. Ιερό ζώο έχουν την αγελάδα και κύριο τρόφιμό τους είναι το γάλα. Όταν γεννήσει μια γυναίκα το πρώτο δώρο που δίνουν στο μωρό είναι μια μικρή αγελάδα, έτσι μεγαλώνοντας το παιδί με το ζώο μαθαίνει να το αγαπάει και να το περιποιείται, και εκείνο πολλαπλασιάζεται έτσι ώστε όταν μεγαλώσει το παιδί οι αγελάδες να είναι ολόκληρο κοπάδι κι έτσι να έχει την κατάλληλη προίκα να πληρώσει για να παντρευτεί.
Οι φυλές των Γκιουρ και των Νουέρ θα έλεγα πως είναι "ξαδέλφια" με τους Ντένκα γιατί δε διαφέρουν καθόλου ως προς τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά και έθιμα. Στους Νουέρ. όταν θέλει να παντρευτεί κάποιο παλικάρι πρώτα απαγάγει τη νύφη για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα έπειτα παρουσιάζεται στους συγγενείς της νύφης και εκεινοι με τη σειρά τους τον δέρνουν και ύστερα δέχονται το γάμο.
Οι Ζάντε είναι κοντοί, ανοιχτόχρωμοι, με μακριά μαλλά, η γλώσσα τους περισσότερο μοιάζει με αυτές που μιλιούνται σε νοτιότερες χώρες όπως στην Ουγκάντα.
Οι Μπάι, Μπαλάντα, Μπάρια, Ντόγκο και Κιρές έχουν η κάθε μία τη δικιά της γλώσσα, σε ήθη και έθιμα δε διαφέρουν κατά πολύ π.χ. για τους Μπάι όταν μια γυναίκα πεθάνει ο άντρας της σχίζουν με μια κοφτερή λεπίδα όλο της το σώμα και μέσα βάζουν φάρμακο που έχουν φτιάξει οι ίδιοι από φυτά. Οι Μπαλάντα πάλι στις κηδείες έχουν ένα συγκεκριμένο ένδυμα που είναι φκιαγμένο απο φύλλα δένδρου και καλύπτει μόνο το κάτω μέρος του σώματος ενώ το υπόλοιπο μένει γυμνό καθώς χορεύουν έως την επόμενη μέρα το χορό του Γκάζα που έχει συγκεκριμένα βήματα και μελωδία.
Η κάθε φυλή ξεχωρίζει και είναι μοναδική με τα χαρακτηριστικά της ήθη και έθιμα, έτσι και το Σουδάν ειναι μια χώρα που ξεχωρίζει με όλα της τα μυστήρια που τη βαφτίζουν μοναδική, και προκαλεί την εντύπωση και περιέργεια στην ανακάλυψή τους.
ΥΓ.Η εφημερίδα είναι αποκλειστική δημιουργία των παιδιών, χωρίς καμιά παρέμβαση των εκπαιδευτικών του σχολείου, γι αυτό και αξίζουν στα παιδιά πολύ περισσότερα συγχαρητήρια
Ο Γιώργος Βέης υπηρέτησε ως πρέσβης της Ελλάδας στο Χαρτούμ. Τώρα εργάζεται στην Αθήνα.
Με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου "Από το ΤΟΚΙΟ στο ΧΑΡΤΟΥΜ" δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ το παρακάτω άρθρο (
κάντε κλικ για μεγένθυση).
Συνεχίζουμε την περιδιάβασή μας στα εκθέματα του μουσείου.
Ντερμόνι ή δερμόνι, είδος κόσκινου,
τα σύνεργα του κουρέα,
ο πάγκος του τσαγκάρη,
τα εργαλεία του πεταλωτή,
τα σύνεργα του μπακάλη,
καφές και τσίπουρο από τον καφετζή μας,
ο αργαλειός,
το τσικρίκι,
η ανέμη,
η αθάνατη SINGER,
μαγκάλι, αδράχτι, ρόκα,
ο κάπελας,
κουδούνια, κυπριά, τσιουκάνια, τραγκανάρια στη γλώσσα του ΑΠΟΥΡΩ,
ο ρυζόμυλος,
η τουλούμπα, πάνω σε κάρο ή σε φορτηγό του Δήμου,
απαραίτητη για το σβήσιμο πυρκαγιών,
το δοκάνι ή η δοκάνη, εργαλείο παραδοσιακού αλωνισμού, πριν εμφανιστούν οι αλωνιστικές μηχανές,
οι παλαμαριές, εργαλείο βοηθητικό του θερισμού και το σουβλί ή σουγλί, βασικό εργαλείο για το φύτεμα του καπνού.
Τελειώνοντας το αφιέρωμα στο μουσείο, επισημαίνουμε ότι τα εκθέματα είναι δωρεές πεντακοσίων περίπου συγχωριανών μας.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1992. 
Στεγάζεται στο αναπαλαιωμένο αρχοντικό της φωτογραφίας.
Σκοπό έχει τη συλλογή στοιχείων τα οποία έχουν σχέση με την ιστορία και τη λαογραφία του Κολινδρού και της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας.
Περιλαμβάνει ιστορική αναδρομή ανά τους αιώνες,έκθεση σπάνιων ειδών, αγροτικών-επαγγελματικών και οικιακών αντικειμένων, χειρόγραφα βιβλια, ενθυμήματα παιδείας, εργαστήριο υφαντουργίας,έκθεση εργόχειρων, αναπαραστάσεις από την κοινωνική και οικογενειακή ζωή.
Το ενδιαφέρον μας εστιάστηκε στα λαογραφικά εκθέματα.
Ο χώρος υποδοχής,
ο λαβομάνος,
η κρεβατοκάμαρη,
το τζάκι,
φωτογραφίες από γάμο,
ο φωνόγραφος,
πρωτομαγιά με το φωνόγραφο καβάλα στο γάιδαρο!
Τα κουζινικά,
η νοικοκυρά ετοιμάζει την πίτα,
φιγούρες Καραγκιόζη,
σχολικά βιβλία,
μαθητικά περιοδικά,
το βεργάλετρο, το ξύλινο άροτρο του Ησιόδου,
βεργάλετρο και σιδερένιο αλέτρι,
η κοσά,
τα εργαλεία του σαμαρά,
και έπεται συνέχεια...
.png)
.png)
Ο μαθητής-παρουσιαστής της εκδήλωσης.
Τα παιδιά παρουσίασαν το χρονικό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το οποίο συνοδεύτηκε με ηχητικά και οπτικά ντοκουμέντα της εποχής, ανάγνωση πεζών, απαγγελία ποιημάτων.
Η εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό Ύμνο από τα παιδιά των σχολείων.
Δεν απαιτούνται φαντασμαγορικές παράτες και μεγάλα λόγια για να περάσει ένα μήνυμα, το λιτό της εκδήλωσης πέτυχε άριστα το στόχο του,να συναισθανθούν τα παιδιά το μεγαλείο ενός τέτοιου ξεσηκωμού, να νιώσουν ότι τίποτα δεν κατακτάται χωρίς αγώνα και ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν τελειώνει ο αγώνας για το καλύτερο...
.jpg)
