MEROE - ΜΕΡΟΗ - ΜΑRΑWI

Μeroe, η πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου των Κους,η Μερόη του Ηρόδοτου, του Παυσανία, του Στράβωνα. Βρίσκεται 200 περίπου χιλιόμετρα βόρεια του Χαρτούμ. Διασώζεται πλήθος πυραμίδων, όχι βεβαίως του ύψους των πυραμίδων της Αιγύπτου.







Από το εσωτερικό μιας πυραμίδας...
Οι καμηλιέρηδες σε...παράταξη έτοιμοι να μεταφέρουν για μια βόλτα τους λίγους περιηγητές...
Και το υποτυπώδες τουριστικό παζάρι έξω από το χώρο των πυραμίδων.
Περισσότερα για τη Μερόη και το βασίλειο των Κους δείτε εδώ.


Στην αντίπερα όχθη του Νείλου βρίσκεται η νεότερη πόλη Μarawi,όπου επίσης διασώζονται αρχαιότητες της ίδιας εποχής.


Εδώ επίσης υπάρχει το πιο καινούριο φράγμα στο Νείλο του Σουδάν, ελπίδα να λυθεί το πρόβλημα ηλεκτροδότησης της χώρας.

Ακόμη κυκλοφορεί ευρέως η φιλόδοξη σκέψη να μεταφερθεί εδώ η διοικητική πρωτεύουσα του κράτους, αλλά όλα βρίσκονται ακόμα στο στάδιο του σχεδιασμού...


ΥΓ1. Επισκέφθηκα τη Μερόη τρεις φορές, αλλά δεν είχα τότε ψηφιακή μηχανή. Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι προσφορά φίλων, ενώ μερικές τις πήρα απ' το Google Earth.
ΥΓ2.Η ανάρτηση, αποθηκευμένη εδώ και δυο χρόνια, περίμενε της σειρά της, στο μεταξύ πέρυσι ξαναπήγα στην περιοχή των πυραμίδων, φωτογραφίες δικές μου αυτή τη φορά σε άλλη ανάρτηση προσεχώς...

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠ' ΤΟ ΝΟΤΟ - NASIR

Νάσιρ, στα σύνορα Σουδάν - Αιθιοπίας (δείτε εδώ), ένας κόσμος χαμένος μέσα στην έρημο...
Οχι,δεν έγινε διακοπή κυκλοφορίας λόγω του σμήνους των πουλιών...
Οι γνώστες του αντικειμένου ας μας βοηθήσουν στην ονομασία των πουλιών




και του φιδιού.
Ψαράκι ημέρας, για να εξασφαλίσει ο ντόπιος ψαράς το γεύμα του...
Τι ψήνει το κορίτσι δεν μπορώ να το πω μετά βεβαιότητος...
Το νερό νεράκι...
Επί κεφαλής...
Ετσι ξεκίνησαν ο Ντρογκμπά, ο Ετό, ο...Λούα-Λούα!
Τι κάνει ο άνθρωπος, αγνοώ...
Στην υποτυπώδη αγορά...

Στο υπαίθριο σχολείο,
αλλά και στην αίθουσα...
Οι μικροί μεταφορείς ποζάρουν με καμάρι...
Τόση ζέστη, να μη βουτήξουμε στο νερό;
Κατασκευή κατοικίας...
Και στην περίοδο των βροχών, όταν η περιοχή μετατρέπεται σε βούρκο...
Αναφέρθηκα και σε προηγούμενη ανάρτηση, δεν έχω πάει στο Νότο, οι φωτογραφίες είναι ευγενική προσφορά φίλων-παρατηρητών των Ηνωμένων Εθνών.

Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου ή οίνος κάτοπτρον νου;

 

Εμείς είμαστε της πρώτης άποψης, οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου, 

η υπερβολή βλάπτει την απόλαυση...

Βρεθήκαμε λοιπόν σε εκδήλωση γνωριμίας με τον πιερικό εμφιαλωμένο οίνο κι εκεί η πρώτη ευχάριστη έκπληξη, η Νίκη, παλιά μας μαθήτρια και ο σύζυγος της,

 

με τα ωραία  βιολογικά κρασιά τους από το γειτονικό μας Αιγίνιο (Λιμπάνοβο), από τα Λιμπανοβνά τ' αμπέλια, έτσι λέγαμε οι Κολινδρινοί μια περιοχή στα αγροτικά σύνορα του Κολινδρού με το Αιγίνιο,

 

Φυσικά ήταν παρόν εκεί το εμφιαλωμένο κολινδρινό τσίπουρο ή κατά το κοινώς λεγόμενο "αγίασμα" Κολινδρού!

 

 Προσωπική σκέψη:-Τωρα που τελειώσανε τα μπερεκέτια και οι επιδείξεις νεοπλουτισμού με "επώνυμα" κρασιά, αναζητήστε ετικέτες μικρών κτημάτων, παντού σε όλη την Ελλάδα θα  βρείτε εξαιρετικά εμφιαλωμένα κρασιά και τσίπουρα, άγνωστα στους πολλούς, φκιαγμενα με μεράκι, ισάξια και πολλές φορές ανώτερα ακόμη κι από τα λεγόμενα "επώνυμα"...

Η ΔΟΥΠΌΝΤΣΑ

Αγαπημένος τόπος των παιδικών χρόνων, μια λαγκαδιά κι ενας εποχιακός χείμαρρος, που ξεκινάει απ'τα Ρυάκια των Πιερίων και διασχίζοντας τα όρια των αγροτικών περιοχών των χωριών Καστανιά, Παλιόστανη, Μικρή Μηλιά, Σφενδάμη, Κολινδρός και Καταχάς, καταλήγει στη θάλασσα, στον Όρμο Μεθώνης...Πανέμορφος τόπος,
χορταίνει το μάτι σου πράσινο, δεν έβγαλα φωτογραφίες απ' το χείμαρρο, το προηγούμενο βράδυ είχε βρέξει καταρρακτωδώς, όπως μόνο στη Δουπόντσα ξέρει να βρέχει, με αποτέλεσμα το μονοπάτι για το ποτάμι να είναι αδιάβατο λόγω της λάσπης...

Εδώ ο γράφων έκανε το παιδικό αγροτικό του στα καπνά, ολόκληρο καλοκαίρι σε καλύβα, μιάμιση ώρα με τα πόδια, μακριά απ' τον Κολινδρό...Μόνο όποιος εργάστηκε στα καπνά, μπορεί να με καταλάβει...
Εδώ φύτεψα καπνά,
εδώ "έσπασα" (μάζεψα) καπνό,
εδώ "μπούρλιασα", "ραμάτιασα", "αρμάθιασα",
εδώ μάζεψα "φανάρια",
εδώ βοήθησα στο "δέσιμο"...
εδώ ο Vad είδε λύκο,
αλεπού,
τσακάλι (και νόμισα πως ήταν σκυλί!),
μέσα στα καλαμπόκια "μύρισα"
ασβό και χτυπούσα γκαζοτενεκέδες για να φύγει απ' το καλαμποκοχώραφο ο...βρωμιάρης,
εδώ είδα το πέταγμα του σαϊνιού,
εδώ είδα το γεράκι
να κυνηγάει ένα κοπάδι πέρδικες,
να περνάει πάνω από τα κοτόπουλά μας που έβοσκαν αμέριμνα, και με κάθετη εφόρμηση από ύψος δυο μέτρων, με κινηματογραφική ταχύτητα να αρπάζει ενα κοτοπουλάκι, εγκαταλείποντας το κυνήγι των περδικιών, να χάνεται από τα μάτια μας με το λάφυρο στο ράμφος του, κι η μάνα μου να φωνάζει, "ουρσούσ΄κου,να του φάει ου λύκους, να του φάει, μας πήριν του π'λαδί'!
Εδώ χάσαμε το γάιδαρο, μοναδικό μεταφορικό μέσο της οικογένειας, κατά σύμπτωση είχε το ίδιο χρώμα με το γαϊδαράκο της φωτογραφίας, από δω με στείλανε στο Κίτρος, να φέρω το γάιδαρο που είχε βρεθεί εκεί...
Το ποτάμι δεν είχε πολύ νερό, πολύ σπάνια πιάναμε κανένα γριβάδι,
αλλά συχνά βγάζαμε καβούρια στις άκρες του χείμαρρου...
Εδώ ήταν και το μοναδικό μας κτήμα, με κερασιές,
μηλιές,
αχλαδιές,
εδώ για μια και μόνη φορά είχε βάλει ο πατέρας μου ενάμιση στρέμμα καρπούζια, που μας τα κλέψανε όλα εν μια νυκτί !

Μη μου πείτε πάλι, αχ, τι ωραία χρόνια και τέτοια...,δεν τα νοσταλγώ, ήταν χρόνια στέρησης, απλώς τα θυμούμαι ως χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή μου...

ΥΓ.Εκτός από τις τέσσερις πρώτες φωτογραφίες οι υπόλοιπες είναι "δανεισμένες" από διάφορες ιστοσελίδες...