Η παππούς η Ντώνης τ'ς Κουτσ'πιάς , που μάλλον πήρε το παρατσούκλι του απ' το δέντρο κουτσουπιά,
ήταν καντηλανάφτ'ς,δεν τουν πρόλαβα ιγώ, καντηλανάφτ' θ'μούμι του θείου τουν Ανέστη τ' Αβράμπικ', που ("ειρήσθω εν παρόδω", θα έλιγαν οι γραμματιζούμιν', ιγώ γραμματιζούμινους δεν είμι, για τ' αυτό λιέου, μια που τόφιριν η κουβέντα,) ιξόν απού καντηλανάφτ'ς ήταν κι ντιλάλ'ς, 'εβγινι στ'ν Αγουρά,
ικεία στα "Σκαλάκια" (κάντε κλικ εδώ και εδώ) κι φώναζιν "Ααααααακούσατε, κύριοι!",κόβουνταν ιτότις τα μασλάτια στου παζάρ', στα καφινεία κάτ' απ' του καβάκ' τ'ς Πλατείας σταματούσαν οι παππούδις ντ' γκουλτσίνα, ντ' πρέφα, του σκαμπίλ', του ιξινταέξ', τέντουναν τ'αφτιά τ'ς τα κ'φά ν'ακούσουν τουν ντιλάλ' που φώναζιν:"Αύριο Κυριακή, θα κάψ' ο φούρνος τ' Καπαλώνα"! Έτσι οι νοικοκυρές ήξεραν σε ποιον φούρνο θα στείλουν τον "νταβά" με το κλασικό κυριακάτικο κρέας με πατάτες.Για τουν παππού του Ντώνη τ'ς Κουτσ'πιάς αλ'νοί, τρανύτιρ' απ' τιμένα μι αφηγήθ'καν κι τα γράφου...
Απού λιέτι, η μ'κρός η Θουμάκος στ'ν ικκλησιά, Μιγάλ' Πέμτ' βράδ', βλιέπ' τουν παπά να βγάζ' λιτανεία τ' Σταύρωση του Χριστού, κι τουν παππού του Ντώνη να καρφών' του Χριστό στου Σταυρό. Έφριξι του πιδί, κατατρόμαξιν, "ιγώ τουν αγαπώ τουν καλό Χριστούλη κι αυ'νοί τουν σταυρώνουν", έκαμι να κρυφτεί απουκάτ' απ' τα φ'στάνια τ'ς γιαγιάς τ', η γιαγιά τ'φουρούσιν ζέρς κιλότα, κατακατουρ'μέν', είχιν ν'αλλάξ' βρακί απ'τα Χριστούγιννα, βρουμουκουπούσιν κατ'ρίλα κι χισιό, όλ' τ' Μιγαλουβδόμαδα νήστιβιν η γιαγιά, έτρουγι φασόλια αλάδουτα, έκλασιν κιόλασουν, δεν μπουρούσι να πάρ' ανάσα του πιδί απ' τ' μπόχα, βγαίν' απ'τα φ'στάνια τ'ς γιαγιάς τ' του πιδί, κρύφ'κιν κάτ' απ' τα στασίδια, να μη γλιέπ' τουν παππού του Ντώνη να βαραίν' τα καρφιά στα χέρια και στα πόδια του καλού Χριστούλη, είδαν κι απόειδαν να του συνιφέρουν του πιδί.
Μετά το Πάσχα, στο σχολείο η δασκάλα ρώτησε τα παιδιά:
-Ποιος σταύρωσε το Χριστό,παιδιά;
Κανείς δεν ήξερε ν' απαντήσει και τότε ο μικρός Θωμάς σήκωσε περήφανα το χέρι του,γεμάτος σιγουριά για την απάντηση:-Η παππούς η Ντώνης τ'ς Κουτσ'πιάς,κυρία!!!
Έτσι το παιδί πήρε την εκδίκησή του για την τρομάρα που του προκάλεσε η σκηνή της Σταύρωσης του αγαπημένου του Χριστούλη.
ΥΓ1. Η ιστορία είναι πραγματική, με ολίγη "σάλτσα" ΑΠΟΥΡΩ βεβαίως (η σκηνή της γιαγιάς), ταιριάζει με το πνεύμα των ημερών, γι αυτό την ανέβασα έστω και καθυστερημένα.
ΥΓ2. Η ανάρτηση αφιερωμένη στον καλό φίλο Αιμίλιο, ξέρω πως του αρέσουν οι παλιές ιστορίες...







