"ΤΟΥ ΆΛΛΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΆΤ' "

Παρακολουθώντας τους ήρεμους μετεκλογικούς πανηγυρισμούς έφερα στο νου μου ιστορίες εκλογικών μαχών που έζησα ο ίδιος μικρό παιδί πριν τη δικτατορία, ανίδεος βέβαια ακόμη περί τα πολιτικά, αλλά και παλιότερες που άκουσα, οι οποίες ανάγονται στη δεύτερη δεκαετία του εικοστού αιώνα.
Ο παππούς ο Κωστάκης και η γιαγιά η Άννα, ζευγάρι αγαπημένο, μόνο που ο πρώτος ήταν βενιζελικός, απ' τους δαχτυλοδειχτούμενους του χωριού, ενώ η δεύτερη καταγόταν από γνωστή οικογένεια φιλοβασιλικών του τόπου.
Όταν ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές του 1920, οι φιλοβασιλικοί του χωριού πανηγύριζαν χτυπώντας με τις μαγκούρες τους τις εξώπορτες των βενιζελικών. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν έξω απ' το σπίτι του μπάρμπα Κωστάκη και άρχισαν να χτυπούν την πόρτα, πόρτα διπλοκάνατη (κανάτια ονόμαζαν τα δύο φύλλα της εξώπορτας), σαν κι αυτή της φωτογραφίας.Κατέβηκε τότε τη σκάλα η κυρά Άννα και τους λέει: -Έι, πιδγιά, του ένα του κανάτ' να βαράτι, που είνι τ' Κώτσιου, του άλλου είνι θ'κό μ'!!!

Η ΒΑΡΒΆΡΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ ΤΩΝ ΕΦΉΒΩΝ

ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΖΩΗΣ - Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ Όλοι οι έφηβοι φτάνοντας στη Β' Τάξη του Λυκείου έχουν ένα "όνειρο" :να λάβουν μέρος στη Βουλή των Εφήβων. Είναι ένας θεσμός που προσφέρει στους έφηβους την ευκαιρία να ζήσουν από κοντά τη Δημοκρατία, να μάθουν τι πραγματικά είναι και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. Προϋπόθεση για κάθε μαθητή που επιθυμεί να λαβει μέρος στο θεσμό είναι να γράψει ένα κείμενο στο οποίο θα εκθέσει τις απόψεις του για ένα θέμα της δικής του επιλογής.
Έτσι και εγώ,φτάνοντας στη Β' Λυκείου, είχα εκείνο το "όνειρο", να λάβω μέροςστη Βουλή των Εφήβων.
Επέλεξα να παρουσιάσω τη ζωή στο Σουδάν. Η συμμετοχή μου επιλέχθηκε με κλήρωση κι έτσι το "όνειρο" πραγματοποιήθηκε!
Το πρόγραμμα διήρκεσε από τις 4 έως τις 7 Σεπτεμβρίου, ένα τριήμερο το οποίο είμαι σίγουρη πως κανένας έφηβος-μαθητής που το έζησε δε θα το ξεχάσει.
Μέσα από τις συνεδριάσεις που κάναμε ως επιτροπές ακούστηκαν διάφορες απόψεις, που πρέπει να τις ακούσουν και οι μεγάλοι και να δράσουν άμεσα.
Λέγοντας ο καθένας τις απόψεις του, άκουγε και τις διαφορετικές απόψεις των άλλων παιδιών και έτσι γινόταν διάλογος, βασικό θεμέλιο της Δημοκρατίας. Στη συνέχεια ψηφίσαμε τις προτάσεις που θα συζητούσαμε στην ολομέλεια. Μ'αυτό τον τρόπο μάθαμε τη Δημοκρατία όχι μόνο ως έννοια αλλά και πρακτικά γνωρίσαμε τον τρόπο άσκησής της. Ακόμη είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε με συνομηλίκους μας απ' όλο τον κόσμο. Ανταλλάξαμε απόψεις και ιδέες σ' ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Στο τέλος συνειδητοποιήσαμε πως ούτε οι διαφορετικές χώρες στις οποίες ζούμε, ούτε τα διαφορετικά καθεστώτα που κυριαρχούν σ' αυτές, ούτε οι διαφορετικές θρησκευτικές μας αντιλήψεις μπορούσαν να εμποδίσουν τις βλέψεις μας για το κοινό καλύτερο μέλλον που προσδοκούμε, καλύτερο από κοινωνική, πολιτική, περιβαλλοντική σκοπιά.
Αλλωστε η συνάντησή μας με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και με διάφορους πολιτικούς μου επιβεβαίωσε πως εμείς οι σημερινοί έφηβοι θα αλλάξουμε τις κοινωνίες μας με το ζήλο, με τη θέλησή μας, με τη δράση μας. Μόνο αν γίνουμε όλοι σκεπτόμενοι άνθρωποι και ενεργοί πολίτες, θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τις σημερινές κοινωνίες στο καλύτερο που αναζητούμε.
Τέλος πιστεύω ότι πέρα απ' όσα μου έχει προσφέρει η Βουλή των Εφήβων σαν θεσμός, το κυριότερο είναι να ακουστούν πραγματικά οι απόψεις και οι ανησυχίες των εφήβων και να λάβει η πολιτεία ουσιαστικά μέτρα για την επίλυση των προβλημάτων που προβλήθηκαν. Στη συνεδρίαση της ολομέλειας ακούστηκαν πολλές ενδιαφέρουσες γνώμες και προτάσεις, παρ'όλο που προσωπικά δεν ειχα την ευκαιρία να εκφράσω στην ολομέλεια τις θέσεις μου για το θέμα που ανέπτυξα.
Εύχομαι όμως όλα αυτά που ειπώθηκαν να μη μείνουν στα χαρτιά,κάποτε πρέπει να διορθωθούν τα "στραβά" της κοινωνίας μας.

Βαρβάρα Σίλβα,
μαθήτρια της Γ' Τάξης
του Ελληνικού Λυκείου
Χαρτούμ ΣουδάνΥΓ.Πέρυσι το σχολείο μας εκπροσωπήθηκε στη Βουλή των Εφήβων από τον Χοσάμ, φέτος μας εκπροσώπησε η Βαρβάρα.
Μην αρχίσετε πάλι τα '' Mπράβο, Vad" και τα παρόμοια, δε μου ταιριάζουν, δε με αφορούν, δεν ήμουν υπεύθυνος του προγράμματος, δεν ασχολήθηκα ούτε με το κείμενο με το οποίο συμμετείχε η Βαρβάρα, ούτε με το κείμενο που πρόθυμα έγραψε η ίδια για ανάρτηση.
Η Βαρβάρα, μετά την αποφοίτησή της από το Λύκειο θα πάει στην Αγγλία,στο Μπράντφορντ ή στο Λιντς,για να σπουδάσει μηχανολόγος-μηχανικός. Είμαι σίγουρος ότι θα διαπρέψει, είναι ενα παιδί που άνετα θα στεκόταν ανάμεσα στους πρώτους της τάξης ακόμα και στην Ελλάδα. Παρακαλώ πολύ τους "Εγγλέζους " συμπλογκεραίους ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ, NdN, ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΛΟΝΔΊΝΟΥ και ΠΗΝΕΛΟΠΗ, αν μπορούν να παράσχουν οποιαδήποτε πληροφορία στη Βαρβάρα για την προοπτική των σπουδών της εκεί, να μου στείλουν email, για να τους φέρω σε επαφή μαζί της. Σημειώνω ότι στις προοπτικές της είναι στη συνέχεια να γίνει μηχανικός αεροσκαφών!

ΑΠΟΥΡΩ 14

Η είσοδος της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, το μόνο καλντερίμι που διασώζεται πια στο χωριό.Αφού ξεπέρασε το νούμερο 13 (είπαμε, δεν τον τρομάζουν οι προλήψεις), ο ΑΠΟΥΡΩ επανέρχεται για να μας συνδέσει και πάλι με το κοντινό παρελθόν της μικρής τοπικής κοινωνίας.
Απ' τη σάτιρά του δεν ξεφεύγει ο τότε δήμαρχος με τις οικολογικές του προτάσεις,
η μόδα της οικολογίας του θυμίζει φαρμακευτικά αγριόχορτα (τ'ς γιούφτσας τα βζιά, τ' λαγού τα μήλα,έχετε ξανακούσει αυτές τις ονομασίες αγριόχορτων;),
οργισμένος εναντίον των βολεμένων αστών οικολόγων δίνει το δικό του ορισμό του οικολόγου (και δεν έχει άδικο, νομίζω!), καυτηριάζει την απουσία του ντόπιου κοινού από τις εκδηλώσεις του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου, αλληλογραφεί ακόμα και με τον...εαυτό του, ο οποίος προσπαθεί να δικαιολογηθεί που "πήρι σβάρνα τρία σκαλουπάτια", θυμάται το παιγνίδι "της μάνας το λουρί" και τέλος προφητεύει ότι ο ΑΠΟΥΡΩ θα βγει στο internet, χωρίς να φαντάζεται ότι η προφητεία του θα γίνει πραγματικότητα δεκαπέντε χρόνια αργότερα και ότι θα τον διαβάζετε εσείς και θα γελάτε με τα χαζά που γράφει!

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΡΑΣ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΡΑΣ

Κοπελάρα με τα όλα της, κορίτσαρος να την πιεις στο ποτήρι! Και αθλήτρια από άλλον πλανήτη.Οταν πήρε η Αθήνα τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας 2004, τα σα΄ί΄νια του ελληνικού αθλητισμού ξεχύθηκαν ανά την υφήλιο αναζητώντας αθλητές με ελληνικές ρίζες. Θυμάστε εκείνη την απίθανη εθνική ομάδα μπέιζμπολ με τα χαπακωμένα ελληνοαμερικανάκια; Εκείνη την εποχή λοιπόν ο προπονητής μιας δεκαεξάχρονης Ρωσίδας, επειδή τότε στο επί κοντώ μεσουρανούσε η Φεοφάνοβα, και δεν έβλεπε ελπίδες συμμετοχής της μικρής ταλαντούχας αθλήτριας στην Ολυμπιάδα της Αθήνας με τα χρώματα της Ρωσίας, την πρότεινε στους Ελληνες υπεύθυνους,εμφανίζοντας μια γιαγιά ελληνικής καταγωγής, ώστε να αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα! Οι "ειδήμονες" την απέρριψαν και η Ελενάρα στα εΙκοσιδυό της χρόνια μάγεψε με την ομορφιά της και τα αθλητικά της προσόντα την υφήλιο στην Αθήνα του 2004 με τα χρώματα της Ρωσίας φυσικά! Και μεις μείναμε με τα χαπακωμένα ελληνοαμερικανάκια!

Η συνέχεια γνωστή, το αστέρι λαμπει εδώ και χρόνια, η συνομιλία της με το κοντάρι γράφει ιστορία κι όταν ήρθε πρόσφατα η αποτυχία-έκπληξη στο Βερολίνο,
η Γέλενα Ισινμπάγεβα διασκέδασε την ήττα με νέο παγκόσμιορεκόρ στα 5.06!
Ηρθε και στη Θεσσαλονίκη η Ελενάρα και παρ' όλο που δεν έκανε ρεκόρ,
τα πήρε όλα κι έφυγε!
ΥΓ. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι δανεισμένος από την Ελληνική Μυθολογία του Νίκου Τσιφόρου, διαβάστε την σε πρώτη ευκαιρία.

AL DARAWIS (ΟΙ ΔΕΡΒΊΣΗΔΕΣ)

Ο χορός των δερβίσηδων. Μακριά από φολκλορικές προδιαγραφές τύπου Κωνσταντινούπολης ή Καϊρου που είδαμε σε παλιότερη ανάρτηση, αυθόρμητος, τελετουργική διαδικασία επικοινωνίας με το θεό.
Ειναι πιστοί οπαδοί του θρησκευτικού ηγέτη της οργάνωσης, συγκεντρώνονται μπροστά στο τζαμί ή στην κατοικία του αρχηγού τους, τον οποίο λατρεύουν και υπηρετούν πιστά, ψάλλουν και χορεύουν υπό τους ήχους ταμπούρλων, με μπροστάρηδες τους αρχηγούς των οργανώσεών τους.

Με το χορό περιέρχονται σε έκσταση, βοηθά βέβαια σ'αυτό βέβαια σ'αυτό και ο καπνός από ένα είδος ντόπιου λιβανιού (μπαχούρ το λένε, μοσχοβολάει ο τόπος), δε μου φάνηκε να χρησιμοποιούν και άλλες ουσίες, μη φανταστείτε βέβαια ακραίες καταστάσεις έκστασης, μόλις κάποιοι υπεύθυνοι αντιληφθούν κάτι τέτοιο,απομακρύνουν τον πιστό από την ομάδα, μέχρι να ηρεμήσει.
Παρακολούθησα παλιότερα τέτοια εκδήλωση όπου οι πιστοί παρά την έκσταση δεν ξεφευγαν από τη σειρά τους, εκαναν συνεχώς τις ίδιες , όμοιες κινήσεις, όπως όλη η ομάδα.

Η όλη λατρευτική εκδήλωση μου έφερε στο νου το ανάλογο λατρευτικό τελετουργικό των οπαδών του θεού Διόνυσου, από το οποίο προήλθε το αρχαίο δράμα.
Ακόμη μια φορά τονίζω ότι στο Χαρτούμ ο χορός των δερβίσηδων δεν έχει φολκλορικό χαρακτήρα, τον παρακολουθούν βέβαια οι ξένοι ελεύθερα, αλλά αυτό δεν του στερεί το λατρευτικό χαρακτήρα.

ΥΓ.Οι φωτογραφίες είναι από το Ιnternet.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Η καθημερινή επαφή των πιστών με το Θεό, πέντε φορές την ημέρα, ωρα τέσσερις με έξι το πρωί, εννιά, δώδεκα, τρεις το μεσημέρι, έξι με οκτώ το βράδυ. Μόλις ακουστεί από το τζαμί η έναρξη της προσευχής, "Αλλάχου άκμπαρ...", ο πιστός πλένει πρόσωπο, χέρια, πόδια, γεννητικά όργανα, πρέπει να είναι καθαρός για να επικοινωνήσει με το Θεό.Στρώνει το χαλάκι του όπου βρεθεί
και προσεύχεται με το πρόσωπο στραμμένο στη Μέκκα.

Λιγο πριν τελειώσει την προσευχή, μετράει τις ενενήντα εννιά χάντρες του κομπολογιού του, οι οποίε αντιπροσωπεύουν τα ενενήντα εννιά προσωνύμια του Θεού.
Οι άνδρες προσεύχονται στο τζαμί ή σε οποιονδήποτε ανοιχτό χώρο, οι γυναίκες μόνο σε κλειστό.
Εάν προσεύχονται πολλοί μαζί, ένας βγαίνει μπροστά απ' την ομάδα και απαγγέλλει την προσευχή, ενώ οι πιστοί εκτελούν τις καθιερωμένες τελετουργικές κινήσεις, γονάτισμα, κεφαλή στο έδαφος, τα χέρια σε στάση ικεσίας κλπ.
Αυτονόητο είναι ότι σεβόμενοι τις παραδόσεις τους δεν τους απευθύνουμε το λόγο την ώρα που προσεύχονται. Είναι η ιερή, η δική τους ώρα...

ΝΆΜΑΣΤΕ ΠΆΛΙ!

Μετά κόπων και βασάνων μετά από δεκαπέντε περίπου μέρες ξαναπήραν μπρος τα ιντερνέτια!Πάλι απ' την αρχή, όρεξη νάχουμε να γράφουμε, όρεξη νάχετε να διαβάζετε και το ταξίδι συνεχίζεται! Ανοίξτε το κλιματιστικό, οι ανεμιστήρες να δουλεύουνε στο φουλ, γιατί όπως βλέπετε στο πλάγιο μενού του μπλογκ η ζέστη είναι αφόρητη, καλά που υπάρχει και η πισίνα.
Πέσαμε και στο Ramadan, σε λίγες μερες τελειώνει, ακολουθούν κλασικά μια δυο μέρες αργία, αντε μετά να βάλουμε τα πράγματα στη σειρά.

Ο Νείλος όπως πάντα στις φουσκονεριές του τέτοια εποχή, Η αποβάθρα για το νησί Τούτι έρημη, θύμα της τεχνολογίας και τα καραβάκια,
αφού από τον Απρίλη λειτουργεί η γέφυρα που ενώνει το νησί με το Χαρτούμ.
Τα ξαδέρφια της Γλαρένιας μας εν ώρα ανάπαυσης μέσα στο νερό
και οι γλυκύτατοι άγουροι χουρμάδες, τα μόνα φρούτα που είναι γλυκά, ακόμη και άγουρα, δοκιμάστε τα, πέντε ευρώ το κιλό παρακαλώ!
Και φυσικά το σχολείο ξαναρχίζει, οι συνθήκες προοιωνίζονται καλές, γίνανε αρκετές βελτιώσεις και στις κατοικίες των εκπαιδευτικών και στο σχολικό κτίριο, την υγειά μας νάχουμε και με καλή διάθεση να μας πάνε όλα καλά!
Καλή σχολική χρονιά σε όλους μας....