Πχιοτική επιμόρφωσις

Να τ' ακούς και να σε παίρνει η χαρά απ' τα μάτια! 

Αμάν, μπλογκαδέρφια, την ώρα που ακούτε το θεσπέσιο άσμα, 

να είστε μακριά απο παράθυρα και μπαλκόνια, ουδεμίαν ευθύνην φέρομεν,

 εάν επιχειρήσετε το απονενοημένον διάβημα, παραφράζοντας και αναφωνώντας "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των...άλλων φύλων"!

ΑΠΟΥΡΩ 3

Το Λακκούδ', ο Μηντυμένους, το Ταμπακαριό, 

περιοχές στη νότια-νοτιοανατολική άκρη του Κολινδρού

Ο ΑΠΟΥΡΩ παρεμβαίνει σατιρίζοντας τη διαμάχη των τότε δημοτικών και οικονομικών΄΄ αρχόντων΄΄ της περιοχής,ως γνήσιος φίλαθλος ενθαρρύνει την ποδοσφαιρική ομάδα που δεν πάει καλά,κατακρίνει την κακή συνήθεια οδηγών να παραβιάζουν το μονόδρομο,χαίρεται ως γνήσιος οικολόγος επειδή οι πελαργοί ξαναγύρισαν στο χωριό,θυμάται με νοσταλγία παιγνίδια των παιδικών του χρόνων,επιβραβεύει τον τελευταίο συγχωριανό καβαλάρη και φυσικά είναι πάντα πρόθυμος να εξηγήσει το τοπικό γλωσσάρι!

Ο Σαλονικιός γαμπρός

Ήρτιν η Σαλουνγκός! 
Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 40, η φωνή σήκωσε στο πόδι το μικρό μαχαλά του χωριού. Συγχωριανός που ζούσε στη Σαλονίκη έφερνε  το Σαλονικιό φίλο του, προξενιό για μια γειτονοπούλα. Στο πόδι ο μαχαλάς, οι πάντες βγήκαν στη μικρή πλατειούλα, για να δουν τον υποψήφιο γαμπρό, οι γυναίκες της γειτονιάς, μικρές και μεγάλες, πλησιάζουν να τον χαιρετήσουν, φύση ευγενική ο γαμπρός και νομίζοντας ότι όλος αυτός ο κόσμος, που βγήκε να τον καλωσορίσει, είναι απ' το σόι της νύφης, χαιρετάει τους άντρες δια χειραψίας, αγκαλιάζει και φιλάει σταυρωτά όποια γυναίκα βρίσκει μπροστά του! Ακολουθεί αναστάτωση, που διατυπώνεται από τις γυναίκες φωναχτά και σε άπταιστο ιδίωμα ΑΠΟΥΡΩ (ιιιιιιιιι, κακό νισιάν!Τι φκιάν' του χαζουντάμαρου τ' κιαρατά, αυτός θα μας φ'λήσ' όλις, μουρή!).Φυσικό επακόλουθο, οι άλλες γυναίκες απομακρύνονται βιαστικά, μην τις φιλήσει ο ξένος (Ντροπή!) και αφού ευοδώθηκε με το καλό το προξενιό, κάθε φορά που ο ευτυχής γαμπρός ερχόταν απο Θεσσαλονίκη, η κραυγή "Ήρτιν η Σαλουνγκός!" σήμαινε συναγερμό και κρύβονταν όλες οι γυναίκες της περιοχής, για να μην τις φιλήσει ο Σαλονικιός!

ΥΓ. Η φωτογραφία απο την ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Το προξενιό της 'Αννας" και φυσικά οι σινεφίλ αναγνωρίζουν την πρωτοεμφανιζόμενη τότε (1971) Αννα Βαγενά.

Το σαλονάκι

Πρώτη χρονιά φοιτητής ο VaD, όλη η οικογένεια στη Θεσσαλονίκη πια, για έξι μήνες πρώτη κατοικία ανώγειο του ενός δωματίου, τρία κρεβάτια(εκείνα τα παλιά μονά ντιβάνια), ένα στο δωμάτιο, ένα στο στενό χολ κι ένα στην επίσης στενή κουζίνα, όσο κι αν πρόσεχες, σε ντιβάνια χτυπούσες τα πόδια σου! Και μια τουαλέτα χωρίς μπάνιο, μόνο με έναν νιπτήρα. Για βδομαδιάτικh καθαριότητα  κάθε Σάββατο πλήρωνα δυο δραχμές σε λουτρά δίπλα στο σινεμά Λάουρα, κάπου στη Βασιλίσσης Ολγας. Φυσικά το μοναδικό δωμάτιο λειτουργούσε
 και ως...σαλόνι και είχε επιπλωθεί με τραπέζι και καρέκλες φορμάικα, τις θυμάται κανείς;

Η...επίπλωσις συμπληρωνόταν με τέσσερις πολυθρόνες του σκηνοθέτη, 
με μεταλλικό σκελετό, 

 προσφορά δικού μας ανθρώπου, που είχε σχέση με αίθουσα κινηματογράφου.
Ήρθε λοιπόν επίσκεψη στο..αρχοντικό μας μια ξαδέρφη της μάνας μου, παντρεμένη στη Θεσσαλονίκη με ένα καλοκάγαθο ανθρωπάκι, παλιός Σαλονικιός, ευγενέστατος, λιγο αφελούτσικος ο θείος Α., μέσα στη διάθεσή του να φανεί ευγενικός, εκστομίζει το αμίμητο:
 -Ωραίο το σαλονάκι σας, από πού το αγοράσατε; 
Εξαλλη η θεία Μ. τον κοιτάει άγρια και τον "στολίζει" ανεπανάληπτα, 
 όπως μόνο το γλωσσικό ιδίωμα του ΑΠΟΥΡΩ ξέρει να "στολίζει";
 -Άι σκάσι,χαζιέ τ' κιαρατά, μην τ'ς κουρουϊδεύ'ς τ'ς ανθρώπ'!" 
Εμείς βέβαια ήδη κρατούσαμε το στομάχι μας απ' τα γέλια, 
ενώ ο θείος Α. συνέχισε απτόητος:- Μα γιατί, αφού μου άρεσε!!! 
Βεβαίως το φινάλε της ιστορίας μόνο με κολινδρινή ατάκα της θείας Μ.
 θα μπορούσε να κλείσει :
-Μην τουν ακούτι, πιδγιά μ', μην τουν ξισυνιρίζιστι, όλου χαζίτ'κα λιέει!!

Σαμαρινιώτικα και αμίμητα...

Δανεισμένα από φίλους στο fb

-Στο χιονοδρομικό της Βασιλίτσας έφτασε με 4Χ4, παρδαλές φόρμες φιρμάτες και το μαύρο γυαλί στο μέτωπο, παρέα Αθηναίων για σκι. Τότε στις καλές εποχές που ο παράς έρρεε άφθονος. 

Μετά τη σχετική επίδειξη πλούτου και τις σχετικές κωλοτούμπες στο χιόνι πήγανε στο «Restaurant “Η Ορέα Πίνδως”» του μπαρμπα Μήτρου για φαγητό. Έφτασε ο μπαρμα Μήτρος με το πρεσβυωπικό στην άκρη της μύτης του,(είχε και ρουμ του λετς) για τη σχετική παραγγελία. Απαρίθμησε ποιητικά τα όσα διέθετε: κεμπάπ, κοντοσούβλι, τηγανιά και άλλα τέτοια όσα η περιοχή διαθέτει σε αφθονία και σε άριστη ποιότητα.
Τότε η ορίτζιναλ ξανθιά της παρέας υπέβαλε, εκεί πάνω στην κορυφή της Πίνδου και σε υψόμετρο πλέον των1600 μέτρων, το θανατηφόρο ερώτημα
«Κι από θαλασσινά τι έχετε»; Και πήρε την απάντηση
«Αλάτ' κι αυτό χουντρό!».

-Aφρικανός πουλάει ρολόγια στο Περιβόλι Γρεβενών, δίπλα στο χωριό  Αβδέλλα. Παππούς με άγριο καταρράκτη τον πλησιάζει. Τον κοιτάει, τον ξανακοιτάει και λέει. -Ισί, πδιμ, τίνους ίσι; - Εγκώ παππού, ξένο, ξένο. - Τι ξένου; -Γκάνα, Γκάνα. Απορεί ο παππούς -Τ' Γκάνα πιδί (επώνυμο Αβδελιώτικο) θκόμας πιδί. Τι ξένου μι λες.,Θκος μας ίσι!

Tάξη τέλος!

Ήρθεν η ώρα κι ο καιρός και λες, μέχρι εδώ ήταν, ώρα για αποχώρηση. Τόσα χρόνια μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας, έδωσες ό,τι έδωσες, πήρες ό,τι πήρες, φτάνει πια. Δε γράφω για να κάνω αποτίμηση, απλώς ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, "Ωρα εστίν απιέναι".
Πολλοί με ρωτούν, "και τι θα κάνεις τώρα;" Η απάντηση εμπεριέχεται στην ευστοχότατη ρήση του μέγιστου Γιώργου Ζαμπέτα, "Ψυχούλα δε βγάζουνε τα 'κατομμύρια, ψυχούλα βγάζουνε τα γούστα"


Και τα γούστα, μεγάλα και μικρά, που γέμιζαν και θα συνεχίσουν να γεμίζουν τη ζωή μου είναι η οικογένεια, οι φίλοι, απλά πράματα, ο μέτριος ελληνικός (πάντα με συνοδεία το αβατάρ του γράφοντος!), ένα ποτήρι κρασί παρέα μ΄έναν φίλο, μια πρωινή μπουγάτσα στην πλατεία της Κατερίνης, το διάβασμα, το γράψιμο, το μπασκετάκι (και προπαντός τ' Αρειανά!), το διαδίκτυο, ο μπαξές και...και...και..., απ' αυτά τα μικρά, που ομορφαινουν τη ζωή...

Και φυσικά την υγειά μας νά 'χουμε και ό,τι καλό προκύψει...

Όταν βλέπω αεροπλάνο....

Καλομάθαμε με τα ταξίδια, συνηθίσαμε το συγχρωτισμό με τους πολίτες του κόσμου, άλλη αίσθηση, ελευθερία σου λέω, δεν είμαι πολυταξιδεμένος,μα ξέρεις τι είναι να ζεις στο Χαρτούμ και να γνωρίζεις κόσμο από τόπους άγνωστους, Μαυρίκιος (εδώ), Κομόρες (εδώ)..., οι Σουδανοί φίλοι, που σπούδασαν 
στην Ελλάδα, επέστρεψαν στην πατρίδα τους, λατρεύουν καθετί ελληνικό, θυμούνται πάντα τη ρετσίνα, τα παιδιά απ' τη Σομαλία, την Ερυθραία, 
την Αιθιοπία, την Κένυα, το Μάλι, η γαλλομαθής παρέα από την Τυνησία και την Κροατία, οι φίλοι που τους έκανα μαθήματα ελληνικών και αποτελούσαμε όλοι μαζί μια όμορφη παρέα (φανταστείτε πολυπολιτισμική σύνθεση, ο Ελληνας, 
οι φίλοι απ' τη Νιγηρία, ο Σουδανός καθολικός ιερέας, ο μουσουλμάνος  Σουδανός), τι να λέμε τώρα, ορίζοντες για το φτωχό μυαλό μου...
"Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα..."
Κι όμως δε χορταίνεται, μωρέ!
Μακριά από εσωτερικές μιζέριες, γκρίνιες, μίρλες, μου λείπουν τα ταξίδια, κι ας είχαν την ταλαιπωρία τους, η βαλίτσα πάντα έτοιμη, μα το αεροπλάνο φεύγει πια χωρίς εμάς! Γι' αυτό και τραγουδάω....