ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠ' ΤΟ ΝΟΤΟ - NASIR

Νάσιρ, στα σύνορα Σουδάν - Αιθιοπίας (δείτε εδώ), ένας κόσμος χαμένος μέσα στην έρημο...
Οχι,δεν έγινε διακοπή κυκλοφορίας λόγω του σμήνους των πουλιών...
Οι γνώστες του αντικειμένου ας μας βοηθήσουν στην ονομασία των πουλιών




και του φιδιού.
Ψαράκι ημέρας, για να εξασφαλίσει ο ντόπιος ψαράς το γεύμα του...
Τι ψήνει το κορίτσι δεν μπορώ να το πω μετά βεβαιότητος...
Το νερό νεράκι...
Επί κεφαλής...
Ετσι ξεκίνησαν ο Ντρογκμπά, ο Ετό, ο...Λούα-Λούα!
Τι κάνει ο άνθρωπος, αγνοώ...
Στην υποτυπώδη αγορά...

Στο υπαίθριο σχολείο,
αλλά και στην αίθουσα...
Οι μικροί μεταφορείς ποζάρουν με καμάρι...
Τόση ζέστη, να μη βουτήξουμε στο νερό;
Κατασκευή κατοικίας...
Και στην περίοδο των βροχών, όταν η περιοχή μετατρέπεται σε βούρκο...
Αναφέρθηκα και σε προηγούμενη ανάρτηση, δεν έχω πάει στο Νότο, οι φωτογραφίες είναι ευγενική προσφορά φίλων-παρατηρητών των Ηνωμένων Εθνών.

Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου ή οίνος κάτοπτρον νου;

 

Εμείς είμαστε της πρώτης άποψης, οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου, 

η υπερβολή βλάπτει την απόλαυση...

Βρεθήκαμε λοιπόν σε εκδήλωση γνωριμίας με τον πιερικό εμφιαλωμένο οίνο κι εκεί η πρώτη ευχάριστη έκπληξη, η Νίκη, παλιά μας μαθήτρια και ο σύζυγος της,

 

με τα ωραία  βιολογικά κρασιά τους από το γειτονικό μας Αιγίνιο (Λιμπάνοβο), από τα Λιμπανοβνά τ' αμπέλια, έτσι λέγαμε οι Κολινδρινοί μια περιοχή στα αγροτικά σύνορα του Κολινδρού με το Αιγίνιο,

 

Φυσικά ήταν παρόν εκεί το εμφιαλωμένο κολινδρινό τσίπουρο ή κατά το κοινώς λεγόμενο "αγίασμα" Κολινδρού!

 

 Προσωπική σκέψη:-Τωρα που τελειώσανε τα μπερεκέτια και οι επιδείξεις νεοπλουτισμού με "επώνυμα" κρασιά, αναζητήστε ετικέτες μικρών κτημάτων, παντού σε όλη την Ελλάδα θα  βρείτε εξαιρετικά εμφιαλωμένα κρασιά και τσίπουρα, άγνωστα στους πολλούς, φκιαγμενα με μεράκι, ισάξια και πολλές φορές ανώτερα ακόμη κι από τα λεγόμενα "επώνυμα"...

Η ΔΟΥΠΌΝΤΣΑ

Αγαπημένος τόπος των παιδικών χρόνων, μια λαγκαδιά κι ενας εποχιακός χείμαρρος, που ξεκινάει απ'τα Ρυάκια των Πιερίων και διασχίζοντας τα όρια των αγροτικών περιοχών των χωριών Καστανιά, Παλιόστανη, Μικρή Μηλιά, Σφενδάμη, Κολινδρός και Καταχάς, καταλήγει στη θάλασσα, στον Όρμο Μεθώνης...Πανέμορφος τόπος,
χορταίνει το μάτι σου πράσινο, δεν έβγαλα φωτογραφίες απ' το χείμαρρο, το προηγούμενο βράδυ είχε βρέξει καταρρακτωδώς, όπως μόνο στη Δουπόντσα ξέρει να βρέχει, με αποτέλεσμα το μονοπάτι για το ποτάμι να είναι αδιάβατο λόγω της λάσπης...

Εδώ ο γράφων έκανε το παιδικό αγροτικό του στα καπνά, ολόκληρο καλοκαίρι σε καλύβα, μιάμιση ώρα με τα πόδια, μακριά απ' τον Κολινδρό...Μόνο όποιος εργάστηκε στα καπνά, μπορεί να με καταλάβει...
Εδώ φύτεψα καπνά,
εδώ "έσπασα" (μάζεψα) καπνό,
εδώ "μπούρλιασα", "ραμάτιασα", "αρμάθιασα",
εδώ μάζεψα "φανάρια",
εδώ βοήθησα στο "δέσιμο"...
εδώ ο Vad είδε λύκο,
αλεπού,
τσακάλι (και νόμισα πως ήταν σκυλί!),
μέσα στα καλαμπόκια "μύρισα"
ασβό και χτυπούσα γκαζοτενεκέδες για να φύγει απ' το καλαμποκοχώραφο ο...βρωμιάρης,
εδώ είδα το πέταγμα του σαϊνιού,
εδώ είδα το γεράκι
να κυνηγάει ένα κοπάδι πέρδικες,
να περνάει πάνω από τα κοτόπουλά μας που έβοσκαν αμέριμνα, και με κάθετη εφόρμηση από ύψος δυο μέτρων, με κινηματογραφική ταχύτητα να αρπάζει ενα κοτοπουλάκι, εγκαταλείποντας το κυνήγι των περδικιών, να χάνεται από τα μάτια μας με το λάφυρο στο ράμφος του, κι η μάνα μου να φωνάζει, "ουρσούσ΄κου,να του φάει ου λύκους, να του φάει, μας πήριν του π'λαδί'!
Εδώ χάσαμε το γάιδαρο, μοναδικό μεταφορικό μέσο της οικογένειας, κατά σύμπτωση είχε το ίδιο χρώμα με το γαϊδαράκο της φωτογραφίας, από δω με στείλανε στο Κίτρος, να φέρω το γάιδαρο που είχε βρεθεί εκεί...
Το ποτάμι δεν είχε πολύ νερό, πολύ σπάνια πιάναμε κανένα γριβάδι,
αλλά συχνά βγάζαμε καβούρια στις άκρες του χείμαρρου...
Εδώ ήταν και το μοναδικό μας κτήμα, με κερασιές,
μηλιές,
αχλαδιές,
εδώ για μια και μόνη φορά είχε βάλει ο πατέρας μου ενάμιση στρέμμα καρπούζια, που μας τα κλέψανε όλα εν μια νυκτί !

Μη μου πείτε πάλι, αχ, τι ωραία χρόνια και τέτοια...,δεν τα νοσταλγώ, ήταν χρόνια στέρησης, απλώς τα θυμούμαι ως χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή μου...

ΥΓ.Εκτός από τις τέσσερις πρώτες φωτογραφίες οι υπόλοιπες είναι "δανεισμένες" από διάφορες ιστοσελίδες...

ΒΑΡΚΑΔΑ ΣΤΟ ΝΕΙΛΟ-2

Αντε, επιβιβαστείτε, πιάστε καναπέδες, η βόλτα συνεχίζεται...προσεχώς καφετερία δίπλα στο ποτάμι, αλλά ακόμα δεν την είδαμε...
η γέφυρα Κόμπερ (εδώ)
και το μποτιλιάρισμα πάνω στη γέφυρα...
το παρόχθιο τζαμί...

η βίλα με τους φοίνικες
...τα κορίτσια με το χαμόγελο...
και αντιπλημμυρική προστασία, με ιδιωτική φροντίδα φυσικά...


Το ταξίδι δεν έχει τέλος....

Ποδοσφαίρου ιστορίες για γέλια-2

Ιστορία πρώτη:-Αρχές της δεκαετίας του '80, σε γήπεδο της Πιερίας, περιφραγμένο με αγκαθωτό συρματόπλεγμα, ο επιθετικός της φιλοξενούμενης ομάδας φεύγει μόνος του προς την αντίπαλη εστία, ο φανατικός φίλαθλος μέσα στην ένταση σφίγγει τα χέρια του πάνω στα αγκαθωτά σύρματα, φωνάζοντας "άντε, ρε Λάμπρο, τρέχα, ρε Λάμπρο, σούταρε, Λάμπρο!", σουτάρει ο Λάμπρος, γκοοοοοόλ!!! φωνάζει ο φίλος μας, σηκώνοντας ψηλά τα χέρια, χωρίς να καταλάβει μέσα στην ένταση ότι απ' τις παλάμες του έτρεχε αίμα!

Ιστορία δεύτερη:-Αγώνας για την εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, η τοπική ομάδα διεκδικεί την άνοδό της στην Γ' Εθνική και προτείνει στον καλύτερο επιθετικό των αντιπάλων να προσποιηθεί τον τραυματία στο δεύτερο ημίχρονο και να αποχωρήσει από τον αγώνα, με τη δέσμευση αν η ομάδα ανεβεί κατηγορία, να τον εντάξει στο δυναμικό της με επαγγελματικό συμβόλαιο. Τα πράγματα εξελίχτηκαν κανονικά, στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου ο παίκτης κάνει πως στραβοπατάει, αποχωρεί δήθεν τραυματίας, η τοπική ομάδα κερδίζει τον αγώνα, ανεβαίνει κατηγορία, ο παίκτης υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο, έλα όμως που έναν ποδοσφαιριστή, για τον οποίο ξέρεις ότι εξαγοράστηκε μια φορά, δεν του έχεις εμπιστοσύνη, έτσι την επόμενη χρονιά τον έδωσαν με μεταγραφή και τέλος καλό όλα καλά!

Επιμύθιο:-Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο σε όλο του το μεγαλείο!

Oι αλήθειες των άλλων

ΝΙΚΟΣ ΘΈΜΕΛΗΣΟι αλήθειες των άλλων
Τον διαβάζω ανελλιπώς από το πρώτο του μυθιστόρημα, την Αναζήτηση, φυσικό ήταν να αναζητήσω και τις Αλήθειες των άλλων.
Δανείζομαι από το οπισθόφυλλο της έκδοσης:
Η περιπέτεια μιας οικογένειας, ενός χειρογράφου και μιας αποκάλυψης που κρύβει.Οι αλήθειες του καθένα μας απέναντι στις αλήθειες των άλλων.
Αλλοτε η δύναμη και άλλοτε η αδυναμία μας να τις πλησιάσουμε ή να τις ανεχτούμε. Οι αντοχές μας απέναντι στον άλλον, στον διαφορετικό και σε ό,τι πιστεύει. Η διαδρομή από την κατανόηση στη δύσκολη ανοχή, μέχρι την εύκολη βία. Οι αντικατοπτρισμοί από τον μεγάλο κόσμο στον μικρόκοσμο των ηρώων. Όνειρα και επιδιώξεις που πότε ευδοκιμούν και πότε ανατρέπονται από τη συγκυρία ή τη διαδρομή της Ιστορίας. Ιδεολογήματα,πάθη, ευαισθησίες, τραύματα που κουβαλιούνται επώδυνα αλλά και καθοδηγούν στους δύσκολους καιρούς.
Η προσπάθεια και η παραίτηση, η νίκη και η ήττα, η διάψευση και ο συμβιβασμός.
Λονδίνο, Αϊβαλί, Μυτιλήνη, Κομοτηνή, Αθήνα από δεκαετία σε δεκαετία στην καρδιά του 20ού αιώνα.

Προσωπική εκτίμηση:- Μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας διαγράφεται η ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα. Ο Μανόλης απ' τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) θυμίζει τον ήρωα της Ιστορίας ενός αιχμαλώτου, του Στρατή Δούκα, προσποιείται το μουσουλμάνο για να σωθεί, βιώνει αρνητικά και θετικά τη σχέση με τους "απέναντι", απογοητεύεται από την επαφή με τους "δικούς μας", παλεύει, αγωνίζεται,υποχωρεί, υποτάσσεται...
Αλλά οι αλήθειες των άλλων δεν τελειώνουν ποτέ, μια καινούρια επανάσταση, που επιχειρεί ο γιος του κεντρικού ήρωα, μένει κι αυτή στη μέση...
Το ιστορικό-κοινωνικό μυθιστόρημα βρήκε στο πρόσωπο του Νικου Θέμελη τον πιο άξιο εκπρόσωπό του, όμως ο θάνατος του στέρησε από την ελληνική λογοτεχνία μια εξαιρετική πένα...