Ο υδραυλικός

Υδραυλικός, το αγλάισμα των σύγχρονων Ελλήνων τεχνιτών, IQ από Αϊνστάιν
 κι επάνω, ύφος εκατό καρδιναλίων, έρχεται να ελέγξει τη βλάβη 
στο θερμοσίφωνο, εξηκονταπεντούτης και βάλε, του φεύγουν οι βίδες απ' τα χέρια, φοράμε κι οι δυο απο δυο ζευγάρια γυαλιά για να τις ανακαλύψουμε στο πάτωμα και στο τέλος αποφαίνεται ο...Αρχιμήδης, "αλλαγή θερμοσιφώνου", "πόσο κάνει,ρε μεγάλε;", "145€ η αγορά του, εντάξει,μωρέ, θα σου το φέρω εγώ απο δικό μου μαγαζί, γιατί εσένα θα σου το πουλήσουν ακριβότερα!", "και τα εργατικά;", "μόνο 70€!", "και γω που σε βοήθησα να βρεις τις βίδες, δε θα πληρωθώ;" Τέλος πάντων, του είπα,θα σε ειδοποιήσω...
Φυσικά έψαξα να βρω άλλον υδραυλικό, ρωτώντας φίλους, κι έπεσα σ' ένα νεαρό παλικάρι, μου λέει το παιδί, "θα το αγοράσετε μόνος σας το θερμοσίφωνο, θα το βρείτε από 110-135€ κι εγώ θα σας το περάσω με 30€, μέχρι τώρα έπαιρνα 50, αλλά με την κρίση υποχρεωτικά πρέπει να προσαρμοστούμε κι εμείς, άμα θέλουμε να έχουμε δουλειά!"
Η δουλειά μου εγινε σε πέντε λεπτά, ενώ ο προηγούμενος κάθε φορά που ερχότανε στο σπίτι, έτρωγε ολόκληρη μέρα με πέντε βίδες και δουλειά δεν έκανε! 
-Συμπληρωματική αφήγηση ενός φίλου,που πήρε παλιότερα τον ίδιο υδραυλικό της ιστορίας μας:-"Τον είχα όλο το πρωί στο σπίτι, τέλειωσε το μεσημέρι, τον κράτησα για φαγητό, έφαγε έναν σκασμό, ήπιε μια ολόκληρη νταμιτζάνα κρασί κι αφού έφαγε και ήπιε καλά καλά, μου ζήτησε και 110€ για το μεροκάματο!" Κι ένας άλλος φίλος παρατήρησε:"Είσαι κορόιδο, μόλις σου ζήτσε 110€, έπρεπε να του χρεώσεις κι εσύ το φαγητό και το πιοτό!"
Ε, του χρειαζότανε κάτι τέτοιο του αφιλότιμου...

ΚΑΗΜΟΣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟΣ!

Θέλω να γίνεις φθισικιά, μα όχι να πεθάνεις,
για να περνώ κάθε πρωί και να ρωτώ τι κάνεις...Ο ανώνυμος λαϊκός δημιουργός μεγαλουργεί φτάνοντας στην υπερβολή, για να εκδηλώσει τον ανεκπλήρωτο έρωτά του. Και βέβαια η φωνή της Αρετούλας απογειώνει τον καημό...

Μα δεν καταλαβαίνω...

Αναπολώντας  αφηγείται περιπέτεια της φοιτητικής εποχής:
-Την είχα βάλει στο μάτι, αυτήν, έλεγα, θα τη ρίξω στο κρεβάτι! Από δω την είχα, από κει την είχα, να κάτι μισόλογα, να έτσι, να αλλιώς, εκείνη, "δεν καταλαβαίνω, βρε", "δεν καταλαβαίνω" μια, "δεν καταλαβαίνω" δυο, "δεν καταλαβαίνω" τρεις, αγανάκτησα ο επίδοξος επιβήτωρ και της λέω γελώντας, "Ανοιξε συ τα πόδια, κι αν δεν καταλάβεις εσύ, θα καταλάβω εγώ"!!!
Φυσικά το άνοιγμα των ποδών της νεαράς παρέμεινε όνειρο θερινής νυκτός για τον αφηγητή, εξακολουθησε  όμως να κάνει παρέα με την κοπελιά, όπως μας αφηγήθηκε ο αναπολών και γελούσαν πάντα όταν τυχαία άκουγαν κάποιον να λέει, "μα δεν καταλαβαίνω"!!!

Νεοέλλην αμακατζής στα διόδια

Τον καιρό που   το αντίτιμο ήταν μόνο εκατό δραχμές, ο οδηγός πλησιάζει 
στα διόδια της Λεπτοκαρυάς, βλέπει τον άγνωστό του μπροστινό οδηγό, 
να σταματάει στο ταμείο, να δείχνει στην κοπέλα του γκισέ προς τα πίσω 
με τον αντίχειρά του, ο φίλος μας πίσω απορεί, τι κάνει αυτός, φεύγει
 ο  πρώτος οδηγός, ο δικός μας πλησιάζει στο γκισέ, δίνει κατοστάρικο 
στην κοπέλα, εκείνη του λέει,"διακόσιες, κύριε", ο φίλος μου, που διακρίνεται 
για το χιούμορ του, της απαντάει χαμογελαστά, "γιατί;οδηγώ ταυτόχρονα
 δυο αυτοκίνητα και δεν το ξέρω;" και εισπράττει από την ταμία την απάντηση,
 "μα ο προηγούμενος οδηγός μου είπε ότι θα πληρώσει ο φίλος του από πίσω!!!"
Όταν θυμάμαι την αφήγηση του φίλου οδηγού, ακόμα και σήμερα, πιάνεται
 το στομάχι μου απ' τα γέλια!!! Ρε, τον αθάνατο νεοέλληνα ψιλικατζή!!!
 Σκέτος Χατζηαβάτης, βρε παιδί μου!!!
Ρώτησα το φίλο, αν σκέφτηκε να κυνηγήσει τον απατεωνίσκο
 και μου απάντησε:-Με το μικρό Καντέτ πώς να προλάβεις την BMW??? 
Ήταν η εποχή που το κοινωνικό στάτους του νεόπλουτου Έλληνα επέβαλλε οπωσδήποτε την απόκτηση της...Μπέμπας! Ετερος φίλος, ακούγοντας νεόπλουτο της εποχής να λέει, "θα πάω την Μπέμπα στο συνεργείο", αναρωτήθηκε μεγαλοφώνως και με έντονο σαρκασμό, "μα τόσο πολύ την αγαπάει τη γυναίκα του, όταν αρρωσταίνει την πάει σε συνεργείο";;;

Φαντάσματα στο Λακκούδι

Λίγο μετά το '60, στο χωριό ακόμα δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα, οι βραδινές επιλογές για τους νέους περιορισμένες, το χειμώνα επιβαλλόταν απ' το σχολείο απαγόρευση κυκλοφορίας των μαθητών μετά τις 7 το βράδυ, πού να βρουν τόπο να περάσει η ώρα, να κάνουν κι ένα κρυφό τσιγαράκι, μια παρέα μαθητών των μεγάλων τάξεων, μόλις σκοτείνιαζε, πήγαινε στο Λακκούδι, μια λαγκαδιά στην άκρη του χωριού, πίσω απ' το Μετόχι, μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία...εκεί περνούσαν την ώρα τους, τι ώρα να περάσει, λέγανε τα δικά τους,
άναβαν τις τσιγαριές τους, όλα καλά κι ωραία, έλα όμως που οι κάφτρες
των τσιγάρων διακρίνονταν απέναντι στο χωριό, έτσι κυκλοφόρησε η φήμη
"στου Λακκκούδ' βγαίνουν φαντάσματα"!
Καθώς η φήμη κίνησε την περιέργεια, τα βράδια μαζεύονταν οι χωριανοί
στο Λακκούδι, για να δουν τα φαντάσματα στην απέναντι μεριά της λαγκαδιάς.
Τα παιδιά το έρριξαν στην πλάκα, την επόμενη βραδιά τι μηχανεύτηκαν...
Εβαλαν αναμμένα κεριά μέσα σε άδειες νεροκολοκύθες,
τις κρέμασαν στα δέντρα, καθώς ο αέρας κουνούσε τα κλαδιά, οι κολοκύθες πηγαίναν πέρα δώθε και απέναντι οι χωριανοί σταυροκοπιούνταν!
Η πλάκα συνεχίστηκε και την επόμενη βραδιά, όταν η ευρηματική παρέα
φούσκωσε μπαλόνια, τα πασπάλισε με ποντικοφάρμακο, το οποίο έχει φώσφορο, αμόλησε τα μπαλόνια στη λαγκαδιά και τα φωσφορίζοντα μπαλόνια έπεισαν
και τους πιο δύσπιστους ότι " στου Λακκούδ' βγαίνουν φαντάσματα"!
Όμως καθώς το πράμα πήρε διαστάσεις, άρχισαν οι διαρροές, έτσι αποκαλύφθηκαν οι δημιουργοί των φαντασμάτων, εισέπραξαν μια ομαδική πενθήμερη αποβολή από το σχολείο και "ούτως απεκατεστάθη η διασαλευθείσα τάξις!"

ΥΓ. -Θυμήθηκα την ιστορία με αφορμή τις κατά καιρούς ηλίθιες διαδόσεις
περί φαντασμάτων εδώ, εκεί και παραπέρα...
-Όχι, δεν ανήκα στην ομάδα των δημιουργών φαντασμάτων, ήμουν μικρός τότε...
-Η φωτογραφία απ'το Λακκούδι είναι του  Ευριπίδη, δείτε τη μερακλίδικη φωτογραφική δουλειά του εδώ

Το παράπονο του γονιού

Ο καλός γονιός, αγράμματος, καημό το είχε να μάθει ο γιος του γράμματα,
 μια που ο ίδιος δεν αξιώθηκε ούτε δημοτικό να πάει. Όταν λοιπόν πήγε 
στο σχολείο να ενημερωθεί για το παιδί του, βρήκε το δάσκαλο και κείνος 
τον ενημέρωσε οτι το παιδί δε τα καταφέρνει, δεν απαντάει σε καμιά ερώτηση, ούτε προπαίδεια δεν έμαθε... 
Και για να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό του μπροστά στον πατέρα ρωτάει
 το μικρό μαθητή, "πόσο κάνει, παιδί μου, 5 επί 7;" Το παιδί απαντάει "ογδονταπέντε, κύριε!!!" Κι ο πατέρας, ο αγαθός, αγράμματος χωρικός, 
 νομίζοντας ότι η απάντηση είναι σωστή, στρέφεται στο δάσκαλο,
 "Είδις, κυρ δάσκαλι; Σ' απάντ'σιν! Μόν' ιμένα δε μι του λιέει ντιπ, όταν του ρουτάου, του ουρσούσ'κου τ'κιαρατά!"

Η Ελλάδα που λες....

              Μιχάλης Γκανάς 

Η Ελλάδα που λες...

Η Ελλάδα που λες, δεν είναι μόνο πληγή.

Στη μπόσικη ώρα καφές με καϊμάκι,

ραδιόφωνα και Τι-Βι στις βεράντες,

μπρούντζινο χρώμα, μπρούντζινο σώμα,

μπρούντζινο πώμα η Ελλάδα στα χείλη μου.

Στις μάντρες η ψαρόκολλα του ήλιου

πιάνει σαν έντομα τα μάτια.

Πίσω απ’ τις μάντρες τα ξεκοιλιασμένα σπίτια,

γήπεδα, φυλακές, νοσοκομεία

άνθρωποι του Θεού και ρόπτρα του διαβόλου

κι οι τραμβαγέρηδες να πίνουν μόνοι

κρασάκι της Αράχωβας στυφό.

Εδώ κοιμήθηκαν παλικαράδες,

με το ντουφέκι στο ’να τους πλευρό,

με τα ξυπόλητα παιδιά στον ύπνο τους.

Τσεμπέρια καλοτάξιδα περνούσαν κι έφευγαν,

κελίμια και βελέντζες της νεροτρουβιάς.

Τώρα γαρμπίλι κι άρβυλα

σε τούτο το εκκοκκιστήριο των βράχων

κι οι τραμβαγέρηδες να πίνουν μόνοι

κρασάκι της Αράχωβας στυφό.