Α(υ)στραλία

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προοπτικές νέου κύματος μετανάστευσης στην Αυστραλία λόγω της κρίσης.Αναβιώνουν έτσι στη σκέψη μου όσα έχω ακούσει και όσα θυμάμαι απ' το χωριό μου μέχρι το 1970, τότε που χιλιάδες Ελληνες έμπαιναν στο καράβι για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.Όταν γύρω στο '70 έφευγαν οι τελευταίοι μετανάστες, τότε επέστρεφαν αυτοί που άνοιξαν το δρόμο στη δεκαετία του '50.Οι αφηγήσεις των παλιννοστούντων ήταν ενθουσιώδεις, κανείς τους δεν έλεγε τι τράβηξαν μέχρι να ορθοποδήσουν. Μόνο ένας απ' αυτούς είχε το θάρρος να μου πει, "άσ'τους να λένε, παιδί μου, φύγαμε απ' το χωριό τάχα για καλύτερα και βρεθήκαμε στην Αυστραλία να κοιμόμαστε στους σταύλους μαζί με τ' άλογα, στις φάρμες όπου δουλεύαμε,τώρα κάνουμε ότι τα ξεχάσαμε!"
Ετσι δημιουργήθηκε ο μύθος του εύκολου πλούτου στην "Αστραλία", χωρίς κανείς να λογαριάζει πως με το όνειρο του εύκολου κέρδους άδειασε η επαρχία εκείνη την εποχή, συνυπολογίζοντας και το ανάλογο κοινωνικό κόστος.
Χαρακτηριστικό είναι το γράμμα της Χρυσάνθης προς το μετανάστη σύζυγο, από το λογοτέχνημα του Θανάση Βαλτινού "Στοιχεία για τη δεκαετία του '60:
-Νικόλα, Νικόλα. Να σκεφτώ που σκοτώνεσαι στη δουλειά αλλά εγώ δε σε θέλω να μου γυρίσεις σακάτης. Ούτε θέλω να καταντήσω σαν τη θεία σου που τη στέγνωσε η μοναξιά, τριάντα δύο χρόνια να περιμένει. Θυμήσου μονάχα τι μου έλεγες όταν παντρευτήκαμε, ότι δεν θα με αφήσεις μοναχή. Και τι να το κάνω που μου στέλνεις και έχω τώρα να πάρω παπούτσια και τσάντα και κοιμάμαι στο διπλό μας κρεβάτι σαν κούτσουρο;
Αν ως τη Λαμπρή δεν έρθεις, εγώ το τρίτο παιδί θα το κάνω, Νικόλα, δεν ξέρω με ποιόν, αλλά εσύ να το ξέρεις.
Τα παιδιά σε χαιρετάνε και σε φιλάνε και εγώ η γυναίκα σου.

Χρυσάνθη

Πάντα θυμάμαι την πίεση που ασκήθηκε τότε σε συγγενικό μου πρόσωπο, να φύγει για την Αυστραλία και κείνος απαντούσε:-Τι θαρρείτι, στ'ν Αστραλία τ'ς μαζιεύουν τ'ς λίρις απ' του δρόμου μι του φουρνόφκιαρου;

Απ'τις δεκαετίες εκείνες αλλάξανε πολλά πράγματα.Ξέρω ότι πολλοί θα επιχειρήσουν το άλμα και καλά θα κάνουν, οφείλουν όμως να κρατούν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ότι η ξενιτιά είναι ξενιτιά, τίποτα δεν πρόκειται να τους χαριστεί...