Νικόλας Άσιμος

Τον πρόλαβα στη σχολή, στα δύσκολα χρόνια της χούντας, δεν κάναμε παρέα εκτός σχολής, αλλά καθώς όλα τα καλά παιδιά ήμασταν κλασικοί θαμώνες του κυλικείου της παλιάς Φιλοσοφικής, της Μεγάλης του Γένους Σχολής,

 

ο πρωινός καφές στο κυλικείο παρέα με το Νικόλα, τον κατοπινό γνωστό συγγραφέα Γιώργο Σκαμπαρδώνη, τον ποιητή Αργύρη Μαρνέρο (προσεχώς 
θα αφιερώσουμε αναρτήσεις και σ'αυτούς )και άλλους φίλους, ήταν πραγματική απόλαυση! Πνευματώδεις και οι τρεις, δεν άφηναν μύγα να περάσει, χωρίς να εκστομίσουν θεϊκή ατάκα!
 Τον Νικόλα τον ακούγαμε συχνά στην μπουάτ ψηλά στο Λευκό Πύργο, πολύ πριν γίνει γνωστός στην Αθήνα...

Εντονα σαρκαστικός προς τους πάντες, αλλά και αυτοσαρκαστικός, ο Νικόλας έδειχνε από τότε πως θα τραβήξει το δικό του δρόμο. Μετά τα γεγονότα στη ΦΜΣ και στο Χημείο, το Φλεβάρη του "73, τότε που στο πανεπιστημιο της Θεσσαλονίκης ακολούθησε μια βδομάδα τρόμου, έφαγε το ξύλο της χρονιάς του από τους ασφαλίτες έξω απ' τη σχολή και τον χάσαμε για αρκετό καιρό. Αργότερα μάθαμε τις περιπέτειές του, ασφάλεια και πάλι ξύλο. Τη συνέχεια 
στην Αθήνα την ξέρετε..., ή τουλάχιστον ξέρουμε αυτά που ακούστηκαν 
και γράφτηκαν κατά καιρούς, πάντως μόνο διαταραγμένη προσωπικότητα 
δεν ήταν, όπως κάποιοι ήθελαν να τον παρουσιάσουν...,τι ακριβώς συνέβη
 και οδηγήθηκε στο τέλος, ακούγονται πολλά, εμένα μ'ενδιαφέρει ότι χάθηκε 
ένα φωτεινό πνεύμα, ένας άνθρωπος ασυμβίβαστος, οφείλουμε να το παραδεχθούμε, ακόμα κι αν διαφωνούμε με το δρόμο που ακολούθησε...
Η καλή συν-μπλογκέρισσα eva neocleous μου έδωσε την ιδέα για την ανάρτηση και μου ζήτησε να γράψω εδώ  ατάκες και στίχους της "στιγμής" του Νικόλα, γνωστού για την ελευθεροστομία του...Δεν μπορώ, μας τους κόβει η...αυτολογοκρισία!

Ακούμε τον Μπαγάσα του Νικόλα, αφιερωμένο στους θαμώνες του κυλικείου της παλιάς Φιλοσοφικής, της καλής φοιτητικής εποχής...και φυσικά στην Εύα...

      

Ξενιτεμένο μου πουλί

Η ανάρτηση αφιερωμένη στα συν-ξενιτεμένα αδέρφια,
AATON-Canada
ARTANIS- New Zealand, επέστρεψε πια...
KOSTALEXI- Abu Dhabi,
ALEXANDROS-Norway,
REDNIGHTS-England,
AMEΡΙΚΛΑΝΟΣ-USA,
COCO-Brazil,
E,ALLORA-Italia,
Agrimio-Australia

και στο καλύτερο μπλογκ των πέντε περίπου  χρόνων, που ασχολούμαι με το "ιστολογείν", στο ξενιτεμένο αδέρφι του Λονδίνου, τον NdN, ένα σπινθηροβόλο πνεύμα, που λείπει απ' την μπλογκόσφαιρα, αφού σταμάτησε να γράφει εδώ και καιρό.
Φυσικά η αφιέρωση αυτονόητη και στους εκατοντάδες ξενιτεμένους φίλους, που μας διαβάζουν όπου γης, από Αλάσκα μέχρι Αυστραλία κι από Βραζιλία μέχρι Σουηδία...
Μήπως ξέχασα κανέναν;

ΚΑΗΜΟΣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟΣ!

Θέλω να γίνεις φθισικιά, μα όχι να πεθάνεις,
για να περνώ κάθε πρωί και να ρωτώ τι κάνεις...Ο ανώνυμος λαϊκός δημιουργός μεγαλουργεί φτάνοντας στην υπερβολή, για να εκδηλώσει τον ανεκπλήρωτο έρωτά του. Και βέβαια η φωνή της Αρετούλας απογειώνει τον καημό...

Ο ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα
Πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν' ανατραπεί
Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια
Τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή

Πενθούσες με τους έρωτες γυμνός και μεθυσμένος
Γιατί με τους αθάνατους είχες λογαριασμούς
Τις άριες μιας όπερας τραύλιζες νικημένος
Μιας επαρχίας μαθητής μπροστά σε δυο χρησμούς

Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές
Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια
Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές

Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης
Έσβησες μ' ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής
Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις
Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής

ΘΕΜΗΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ

Μας διασκέδασε με την εύστοχη σάτιρά του κάποια αλλη εποχή, παραμενει απολαυστικός, ας τον γνωρίσετε και οι νεότεροι φίλοι...

ΚΑΙΤΟΎΛΑ, ΣΕ ΡΙΧΝΕΙ...

Την πάω την Καιτούλα,



αλλά η αυθεντική εκτέλεση με τον Hisham Abbas μ'αρέσει περισσότερο,
φέρνει πιο πολύ στο αραβικό


'Οπως κι αν έχει, απολαύστε το και στις δυο εκτελέσεις, είναι πανέμορφο

ΓΙΩΡΙΚΑ, ΕΛΕΠΩ ΣΕ!

Ο Χάρι Κλιν στα καλύτερά του!




Η ανάρτηση αφιερωμένη στους ορίτζιναλ Πόντιους μπλογκοφίλους ΦΟΡΗ, ΑΑΤΟΝ, ΑΝΕΣΤΗ Θ. ΚΕΤΣΕΤΖΙΔΗ και σε όσους @φίλους δηλώνουν ορίτζιναλ Πόντιοι!
Kαλή Σαρακοστή! Να λελέβω το μάτε σας!!

...γιαβρίμ τιδέν κι επέμνε...

ΤΟ ΤΣΑΜΠΑΣΙΝ
Εκαεν και το Τσάμπασιν
Και επέμναν τα τουβάρε γιαρ γιαρ αμάν
Και έρουξεν σο χουρτέρεμαν
Το Ορτους τα παλληκάρε οϊ οϊ αμάν

Κεν έκαεν καεμανιεν
Τ Ορτους το Παρχαρ
Κεν εκεί τιδέν και επέμνεν
Μονάχον σαχταρ!

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Γιαβρούμ τιδέν και επέμνεν
Ρασα και λειβαδότοπα
άλλο χορτάρ και φέρνε

Τρανόν Γιαγκουν σο Τσάμπασιν
Σπίτε και θα απόμενε γιαρ γιαρ αμάν
Τρανοί μικροί φτωχοί ζεγκιν
Ουλ καθούνταν και κλαίνε οϊ οϊ αμάν

Κλαιν τα πουλόπα τη θεού
Κλαιν τα πεγαδοματε γιαρ γιαρ αμάν
Κλαίει το Τσαμπλουκ το Καρακιολ
Κλαιν τ' έμορφα τ' ελατε οϊ οϊ αμάν

Πόντιος δεν είμαι, μα ορισμένα ποντιακά τα λατρεύω, βγάζουν πολύ καημό!
Αφιερωμένο σε όλους τους Πόντιους φίλους...

YΓ. Η ψηφοφορία συνεχίζεται, σταθερά στην 5η θέση, πάμε ολοταχώς για την τετράδα, κάποιος συγχωριανός, καλός φίλος, έγραψε στο facebook, σε άπταιστα kolindrinenglish, "an den ton bgaloyme proto tha skasou"!!!!
Του λοιπόν, για να μη σκάσ' ου πατριώτης μας κι τό 'χουμι του κρίμα στου λιμό μας, για τ'αυτό ψηφίζουμι ΑΠΟΥΡΩ, κάμντι κλικ ιδώια κι θα βρείτι τον ΑΠΟΥΡΩ στη στήλη 6.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΓΟΎΡΟΣ και ΒΡΑΒΕΊΟ...

Στα χωριά του Ασπροποτάμου, στα βουνά της
Πίνδου, στην Αθαμανία ή Μουτσιάρα Τρικάλων (κλικ εδώ)

και στο Γαρδίκι (κλικ εδώ),

δυο πανέμορφα ορεινά χωριά, σε υψόμετρο 900 και 1100 μ. αντίστοιχα, 40 χλμ. πάνω από το γνωστότερο χωριό της περιοχής, το Περτούλι (κλικ εδώ),τον άκουσα για πρώτη φορά σε πανηγύρι. Με μάγεψε, ο άνθρωπος κελαηδούσε κυριολεκτικά, το ζάλιζε το κλαρίνο, το όργανο έπαιρνε φωτιά! Οι λάτρεις της παράδοσης ακούστε τον και πείτε μου τη γνώμη σας...


ΥΓ. Δεν πρόκειται για συνωνυμία, ήταν μακρινός θείος του πιανίστα Δημήτρη Σγούρου.


-Δωρεάν ελάβομεν, δωρεάν δώμεν...
Επανήλθε μετά από τρία περίπου χρόνια η συνήθεια της βράβευσης ιστολογίων, έτσι λοιπόν εισπράξαμε κι εμείς από δυο ξεχωριστά μπλογκ, την Coula και τον Αμερικλάνο, ενα ιδιαίτερο βραβείο, που πήρε τη θέση του στην αριστερή στήλη του ιστολογίου μας.Δυο νέα παιδιά, με ξεχωριστή αίσθηση χιούμορ,(τα σχόλια που ανταλάσσουν μεταξύ τους είναι απολαυστικά) τιμούν το γέροντα Vad, αυτό αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για μένα...Μη με βάζετε όμως σε διαδικασία παιχνιδιών, τρία και κάτι χρόνια στα μπλόγκια ξέρετε τόσα πολλά για μένα, δε χρειάζονται περισσότερα...
Με τη σειρά μου πρέπει να απονείμω το βραβείο σε δεκαπέντε μπλογκεραίους, συγχωρήστε με όμως, δεν μπορώ να ξεχωρίσω, καμαρώνω, κι ας θεωρηθεί υπερβολή, πως οι επισκέπτες μου είναι ένας κι ένας, έτσι λοιπόν το μοιράζω σε όλους σας, είναι τιμή για μένα που αφιερώνετε λίγο από το χρόνο σας στο ταπεινό ιστολόγιό μου...

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Η σιωπή δεν είναι πάντα αδιαφορία και παραίτηση, πολλές φορές είναι πιο βροντερή από τις κραυγές...

ΑΛΛΑ ΦΘΑΣΑΝΤΟΣ ΧΕΙΜΏΝΟΣ...

Αθάνατος Μποστ ή όταν ο Μποστ ευτύχησε να συναντηθεί με το Μίκη και το Γρηγόρη...



Νομίζω πως γράφτηκε για θεατρική παράσταση, αλλά δεν είμαι σίγουρος.

Καλό χειμώνα σε όλους τους φίλους....

ΑΜΑΝΕΣ

Χαρακτηρίστε με ανατολίτη της Ευρώπης, πείτε με Έλληνα της Ανατολής, αλλά Γερμανός δεν είμαι, τέτοιον καημό σαν αυτόν που ακούτε στο τραγούδι μόνο ανατολίτης μπορεί να εκφράσει,οι γερμαναράδες το πολύ-πολύ να προσθέσουν ένα δάχτυλο σε ξένα αρχαία αγάλματα, γιατί δικά τους δεν έχουν, οι πρόγονοί τους, οι Οστρο-Βησι-Γοτθο-Βάνδαλοι μόνο να σφάζουν ξέρανε...

ΕΜΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ...

...για να σμίξουμε τον κόσμο!

http://www.youtube.com/watch?v=FrvN-XgHk-I


Μικρή συνεισφορά του ιστολογίου στο Έτος Γιάννη Ρίτσου, ύστερα από προτροπή της καλής @φίλης roadartist