Κυνηγός ταλέντων στο Χαρτούμ

Οι καλοί μπλογκοφίλοι AKRAT  και TELEYTAIOS με ρώτησαν κάποτε 
αν ανακάλυψα κανέναν Πίου στο Χαρτούμ. Για το επίπεδο μπάσκετ, 
στίβου και ποδοσφαίρου εκεί σχετικές αναρτήσεις εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, ...
Συνθήκες  απερίγραπτες, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να μιλάμε 
για αθλητισμό κάποιου επιπέδου...
Περπατώντας στις γειτονιές της πόλης βλέπαμε στις αλάνες σκηνές όπως αυτές στις φωτογραφίες, ο VaD-κυνηγός ταλέντων στο βάθος παρακολουθεί με ενδιαφέρον τους...Μαραντόνες!

Μπορεί εκεί να κρυβόταν κάποιος μακρινός εξάδελφος του Πίου, αλλά προφανώς μας ...ξέφυγε! Αλλά ακόμα κι αν εντοπίζαμε κάποιο ταλέντο, τα παλικάρια τα καλά εκεί νόμιζαν πως επειδή απλώς κλωτσάνε το τόπι, μόλις βγουν έξω απ' το Σουδάν, τα παχυλά συμβόλαια θα περιμένουν μόνο την υπογραφή τους! Ενα τέτοιο παλικάρι είδαμε στο μπάσκετ, δεκάξι χρονών, ύψος 2.10, αδύνατος, να τον φυσούσες θα έπεφτε, δεν μπορούσε να σηκωθεί ούτε στα δάκτυλα των ποδιών του, στεκόταν κάτω απ' την μπασκέτα και απλώς έβαζε την μπάλα στο καλάθι, αν βέβαια κατόρθωνε να την κοντρολάρει! Όμως το παιδί πίστευε ότι ήταν τουλάχιστον ο Σακίλ Ο' Νίλ! Το πλησιάσαμε λοιπόν, "πόσο χρονών είσαι";,εκείνος νόμισε ότι έπρεπε να κρύψει την ηλικία του,"εικοσιένα", μου λέει, του απαντώ οτι ξέρω την πραγματική ηλικία του,"θα με πάρεις να παίξω στην Ελλάδα;", "να σε πάρω",του λέω, "αλλά έτσι αδύνατος και αγύμναστος, 
όπως είσαι, εκεί ακόμα κι ένας πλέι-μέικερ να σε σπρώξει, θα σε ξαπλώσει κάτω"! Ο αφελής πιτσιρίκος γέλασε ειρωνικά και τότε του είπα:"Στην Ελλάδα θα κάνεις δυο χρόνια βάρη, για να δυναμώσεις, θα μάθεις τα μυστικά του μπάσκετ και μετά από δυο χρόνια ίσως παίξεις σε εφηβικό". Του κακοφάνηκε του νεαρού, τα λόγια μου του χαλούσαν το... πρεστίζ που είχε δημιουργήσει στο τσιμεντένιο τερέν του Χαρτούμ και, νομίζοντας ότι δεν ξέρω αραβικά, γυρίζει στους φίλους του και τους λέει:-Αλ χαουάγια καλάμ σινού;(τι λέει,ρε, ο λευκός;) Φυσικά με τέτοιο μυαλό το ταλαντούχο παλικάρι ακόμα σκοτώνεται στο τσιμεντένιο γήπεδο, κατάφερε βέβαια να σηκώνεται δέκα πόντους απ' το έδαφος, η δόξα του όμως παραμένει αλώβητη, μεταξύ τυφλών ο μονόφθαλμος!
- Πριν από χρόνια ο καθηγητής φυσικής αγωγής γύμναζε έναν νεαρό ντόπιο, 
"θα τον φκιάξω δρομέα", τον τάιζε, τον πότιζε, το παλικάρι έβγαλε μια ολόκληρη χρονιά με γυμναστική και τζάμπα φαγητό, την επόμενη χρονιά εξαφανίστηκε!
- Στο Γαλλικό Ινστιτούτο (εδώ) ένας νεαρός μου λέει, "ο ξάδερφός μου είναι στην Ελλάδα και δοκιμάζεται σε μια ομάδα, στον Ιωνικό, ο μάνατζερ του τον έχει σ' ένα ξενοδοχείο, τον δοκίμασαν και άλλες ομάδες και μετά θα υπογράψει συμβόλαιο", του εξήγησα οτι δεν είναι τόσο απλά τα πράματα, αν πετύχει συμβόλαιο, το περισσότερο χρήμα θα πάνε στην τσέπη του μάνατζερ, εκείνος όμως επέμενε,"οχι, θα πετύχει, θα με πάρει κι εμένα στην Ελλάδα, να εργαστώ ως πολιτικός μηχανικός", μάταια προσπαθούσα να του εξηγήσω του ανθρώπου ότι ούτε οικοδόμος δεν μπορεί πια να δουλέψει στη χώρα μας! Δεν έμαθα για την τύχη του νεαρού ποδοσφαιριστή, ποτέ δεν άκουσα τα τελευταία χρόνια για Σουδανό παικτη σε ελληνική ομάδα...
 -Παλαιότερα δυο Ελληνόπουλα μικτής καταγωγής πίστεψαν οτι μπορουν να παίξουν ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, φυσικά δεν τα κατάφεραν ούτε σε τοπικές κατηγορίες...

Επιμύθιο:-Εύκολα βρίσκεις έναν Πίου, για να φκιάξεις μια διαφήμιση, 
αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο να τον προσγειώσεις σε μια πραγματικότητα εντελώς άγνωστη γι' αυτόν...

Τα μαγικά καλάθια του Νίκου Γκάλη

Τι θα έκανε, λέει, ο Νίκος Γκάλης, αν έπαιζε μπάσκετ σήμερα; Θα το δουν σήμερα οι τυχεροί που θα βρεθούν στο Παλέ! Πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί, αφού όμως δε γίνεται αλλιώς,ας απολαύσουμε μαγικές στιγμές που μας χάρισε ο θεός του μπάσκετ μια φορά κι έναν καιρό!
Με τον Αρη,τη μοναδική ομάδα σε επίπεδο συλλόγων που ενωνε κάποτε όλους τους Ελληνες φιλάθλους...


και με την αγαπημένη μας Εθνική ομάδα



Ο μεγάλος Νικ μόνο με το Μότσαρτ του μπάσκετ, 
τον Ντράζεν Πέτροβιτς, μόνο μ'αυτόν μπορεί να συγκριθεί..

ΡΟΔΑΚΙΝΟ ή ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ;

Στημένων συνέχεια (κλικ εδώ)...
Δεκαετία του '90, δυο ομάδες απ' τη Μακεδονία, μια επαρχιακή, η άλλη της Θεσσαλονίκης, παλεύουν για την πρωτιά στην τότε Γ' Εθνική...Η επαρχιακή ομάδα έχει κύριο χορηγό μια τοπική βιομηχανία κομπόστας, στην ομάδα της Θεσσαλονίκης ιδιοκτήτης είναι μεγαλοφρουτέμπορος, από τους πρώτους στη λαχαναγορά της Θεσσαλονίκης, σήμερα ιδιοκτήτης άλλης μακεδονικής επαρχιακής ομάδας, η οποία ανεβοκατεβαίνει στην Α' Εθνική...Η ομάδα της κομπόστας παίζει με ηπειρώτικη ομάδα μιας περιοχής που παράγει πορτοκάλια, και προσφέρει στους ηπειρώτες μια νταλίκα (ρυμουλκόν μετά ρυμουλκουμένου, όπως λέγαμε και στο στρατό!) κομπόστες ροδάκινου, για να κερδίσει το ματς...Ο μεγαλοφρουτέμπορος όμως δεσμεύεται στους ηπειρώτες "πορτοκαλάδες" ότι θα αγοράσει από την παραγωγή τους δυο νταλίκες πορτοκάλια, σε τιμή διπλάσια της συνηθισμένης, αν κερδίσουν τους "ροδακινάδες"! Πραγματικά οι "πορτοκαλάδες" κέρδισαν τους "ροδακινάδες", οι οποίοι δεν ανέβηκαν στη Β' Εθνική για δυο νταλίκες πορτοκάλια!!!

ΤΑ ΣΤΗΜΕΝΑ...

Πάλι ανακαλύψαμε την Αμερική! Επρεπε να φτάσουμε στο Αμήν, για να μπει
(αν μπει) μια σειρά στο ποδόσφαιρο! Σ' ένα χώρο όπου εννιά στα δέκα ματς κάθε κατηγορίας ήτανε μονίμως φκιαγμένα. Μέχρι να δούμε πού θα φτάσει το μαχαίρι, εμείς ας διασκεδάσουμε με ιστορία ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου απ' τα παλιά, προ τριακονταετίας, τότε που στήνονταν αγώνες για μια κούτα τσιγάρα ή για ένα φαγοπότι στην ταβέρνα.
Η γηπεδούχος ομάδα ήθελε νίκη για να σωθεί, ακόμα και ισοπαλία με προϋποθέσεις την ευνοούσε...Η φιλοξενούμενη ομάδα με ισοπαλία έβγαινε πρωταθλήτρια...Ο αγώνας κυλάει μέσα στην αβεβαιότητα, στη διάρκεια οι πάντες μαθαίνουν ότι μια άλλη ομάδα που πάλευε να σωθεί, έχανε με 3-0, επομένως η ισοπαλία ευνοεί και τους γηπεδούχους, το ματς κυλάει ήσυχα κι απλά προς την ισοπαλία, έλα όμως που σπάει ο διάολος το ποδάρι του και από μια στραβοκλωτσιά στο 80ό λεπτό η φιλοξενούμενη ομάδα προηγείται με 1-0! Χαμός και στο γήπεδο και στην κερκίδα, οι γηπεδούχοι να πιέζουν αφάνταστα, απέξω οι φίλαθλοι να φωνάζουν στους φιλοξενούμενους να δώσουν το παιγνίδι, ο τερματοφύλακας των φιλοξενουμένων να πιάνει τα άπιαστα, οι αμυντικοί του να προσπαθούν να βάλουν αυτογκόλ(!!!) και να μην μπορούν και ένα λεπτό πριν απ' τη λήξη, μετά από πέντε γκέλες των αμυντικών οι γηπεδούχοι ισοφαρίζουν και σώζονται! Ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων εκτός εαυτού μέσα στ' αποδυτήρια παίζει ξύλο με τους αμυντικούς του και στη συνέχεια αποκαλύφθηκε στην πιάτσα των φιλάθλων το σενάριο που έπαιξε στα τελευταία λεπτά μεταξύ των ποδοσφαιριστών των δυο ομάδων:- Οι επιθετικοί των γηπεδούχων παρακάλεσαν τους αμυντικούς των φιλοξενούμενων να τους αφήσουν να βάλουν γκολ, για να ισοφαρίσουν και να σωθούν! Μόνο ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων δε συμφωνούσε, γι' αυτό και στο τέλος επιτέθηκε εναντίον των συμπαικτών του, που τον "κρέμασαν" με τις γκέλες τους...

Τουλάχιστον είχαν γέλιο, βρε αδερφέ, αυτές οι ιστορίες, δε βρωμούσανε σαν τα σημερινά στημένα...

Εθνική Ελλάδος, γειά σου!

Αντε, πάμε να ξεδώσουμε λίγο, από αύριο σπονδή στην πορτοκαλί μπάλα,
στο αγαπημένο άθλημα και στην εθνική ομάδα μπάσκετ. Όσοι πιστοί,
οι άλλοι στην ακρούλα, εμείς αφήνουμε για λίγο τη μίρλα, την ντίρλα,
τη ματζιριά και κολλάμε στη νέα ομάδα, χωρίς τους πρωτοκλασάτους που λακίσανε, ας απολαύσουμε τους αγώνες και ό,τι καλό προκύψει! Και θα προκύψει, θα το δείτε! Οι καινούριοι έχουν κίνητρο, θέλουν ν' αποδείξουν ότι μπορούν και χωρίς τις πρώτες φίρμες, φαίνεται πως γίνεται καλή δουλειά, πάντως έχει μέλλον αυτή η ομάδα...
Και μην ακούσω κανέναν από αύριο να φωνάζει γκοοοοοολ!!!
Μέσα, ρεεεε!!! Ετσι φωνάζουμε!!!
Αντε να δούμε...

Τ' ΑΡΕΙΑΝΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

Οι υγιείς φίλαθλοι μπορούμε να ελπίζουμε σε εξάλειψη του χουλιγκανισμού! Αρειανάρα από κούνια, νεότατο "σκουλήκι", όταν μετά από δυο-τρία χρόνια λάβει το βάπτισμα του Παλέ ντε Σπορ


ποιος χουλιγκάνος δε θα ημερέψει αντικρίζοντας τέτοια ομορφιά! Βεβαίως θα μπορούσαμε βάσιμα να ισχυριστούμε ότι η μικρή δεν ευτύχησε να προλάβει το θεό να ζωγραφίζει, να ιερουργεί μέσα στο ναό του μπάσκετ, αλλά στη ζωή δεν μπορούμε να τά' χουμε όλα!

Αρειανάρα από αγκαλιά! Οταν μετά από πεντέξι χρόνια βαπτισθεί στο μεγαλύτερο μήλο της Ελλάδας (χωράει 22000 "σκουλήκια"!), στο Χαριλάου, μη μου πείτε ότι δε θα εξαλειφθούν τα υβριστικά συνθήματα ενώπιον της ωραίας Ελένης!Ιδού λοιπόν η λύση για να γίνει πραγματικότητα το σύνθημα "Οχι βία στα γήπεδα"! Η ωραία Ελένη μας!

Τ' αδερφού μου το εγγόνι είναι και δική μου εγγονή, έτσι δεν είναι;

ΟΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΣΤΙΒΟΥ 2010

Αφιερώσαμε στις όμορφες κυρίες κι άλλες αναρτήσεις (κλικ εδώ και εδώ).
Αν πήγαιναν σε καλλιστεία, θα θριάμβευαν αναμφίβολα, διάλεξαν όμως άλλο δρόμο, δυσκολότερο, το δρόμο του στίβου, ευτυχώς για μας, έτσι ομόρφυναν τις τηλεοπτικές οθόνες των φίλων του στίβου.
Θαυμάστε τες! Χειροκροτήστε τες! Το αξίζουν και με το παραπάνω...
Ελενα ΙσινμπάγεβαΜπλάνκα Βλάσιτς
Αννα Αλμίνοβα
Αννα Πιρς
Εμμα Γκριν
Κριστίνα Βουκίσεβιτς
Λόλο Τζόουνς
Ξένια Μπάλτα
Οι φωτογραφίες από εδώ

ΑΡΓΥΡΏ ΣΤΡΑΤΆΚΗ

Αδιαφορώ για τα μετάλλια που δεν έχει κερδίσει, παραβλέπω τις μεγάλες επιδόσεις που δεν έχει κάνει, όμως είναι αθλήτρια του επτάθλου, είναι υπεραθλήτρια! Από το 1997 στο στίβο, στον πιο επίπονο συνδυασμό αθλημάτων!
Υποκλίνομαι, Αργυρώ!

Για τη δεκατετράχρονη πορεία της στο στίβο δείτε εδώ

ΕΙΝΑΙ ΘΕΈΣ!

Απολαύστε τις, αξίζουν! Για την ομορφιά τους και για τις επιδόσεις τους!
Βlanka Vlasic,Darya Klishina,
Yelena Isinbayeva.

Oi φωτογραφίες είναι "κλεμμένες" από τις εικόνες της Google.

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ...ΚΑΙ ΞΑΝΑΡΧΊΖΕΙ...

Η ομάδα που έμαθε όλη την Ελλάδα να βλέπει μπάσκετ, ο Αρης όλων των Ελλήνων φιλάθλων, τερμάτισε έβδομη στην κανονική περίοδο και φυσικά απέναντι στον Ολυμπιακό δε θα μπορούσε να έχει καμία τύχη, παρά την πολύ καλή εμφάνιση στους δυο αγώνες της σειράς.
Παρά τις μεταπτώσεις στην απόδοση, φαινόταν καλύτερη η προοπτική στο Eurocup, αλλά κι εκεί δεν τα κατάφερε.
Το ξεκίνημα της περιόδου φαινόταν ελπιδοφόρο. Σχεδόν ολοκληρωμένη δωδεκάδα, με καλούς Ελληνες και ξένους παίκτες, όμως η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών. Τρεις αποδεδειγμένα πολύ καλοί προπονητές δεν κατόρθωσαν να δέσουν ένα ομαδικό σύνολο. Ομάδα με προοπτικές για μπάσκετ επιπέδου όπως αυτό που έδειξε με την Μπανταλόνα στο Παλέ, δε βλεπόταν στα προκριματικά της Euroleague με το Μαρούσι, στην Πυλαία με τον ΠΑΟΚ και σε άλλους υποθετικά εύκολους αγώνες.
Πολλά πράγματα πρέπει να έφταιξαν. Οι πολλοί και σοβαροί τραυματισμοί από την αρχή και σε όλη τη διάρκεια της περιόδου δεν μπορει να ήταν τυχαίοι. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος, αλλά μόνο στην κακή εκγύμναση των παικτών μπορώ να το αποδώσω.
Συνέβησαν πολλά:- Ο Χουάν Ντίξον (ο αποδειχθείς και "χαπάκιας") ήθελε μια μπάλα μόνος του. Όταν έφυγε, ο Άρης έπαιξε πιο ομαδικά, αλλά τότε "κόλλησε" ο Χατζηβρέτας, ο μόνος σταθερά καλός παίκτης όσο η ομάδα παρέπαιε.
Ήρθε κατόπιν ο Γουόλς, πολύ καλός, αλλά, μέχρι να προσαρμοστεί, χάθηκαν τα πάντα .
Όλοι έλεγαν στην αρχή της περιόδου ότι ο Αρης "πονάει" στη θέση του ψηλού. Εκεί όμως ο γέρο Μπετς έβγαλε μια χαρά τη χρονιά, έφαγε κι έδωσε ξύλο και λύσεις, τι παραπάνω να έκανε ο άνθρωπος, κατά την ταπεινή μου γνώμη ηταν ο καλύτερος παίκτης του Αρη σ' όλη τη χρονιά.
Πολλοί "ειδήμονες" είπαν ότι δεν έπρεπε να δοθεί ο Παπανικολάου, και να στηθεί η ομάδα γύρω από το "μικρό". Λάθος μέγιστο! Τέτοια ευθύνη δε θα μπορούσε να τη σηκώσει ένα νέο παιδί, όσο ταλαντούχο κι αν είναι. Από την άλλη ο σύλλογος χρειαζόταν χρήματα και πού να τα βρει;
Ακόμη δε γίνεται σωστή διαχείριση ταλέντων που έχουν βγει κατά καιρούς από τον Αρη και έχουν διασκορπισθεί σ'όλες τις μικρότερες ελληνικές ομάδες. Για όσους παρακολουθούν το φυτώριο του Άρη τα ονόματα Ματαλόν, Πλιούκας, Καραδολάμης, Καραβανάς, Ιωακειμίδης, Τσαϊρέλης, σίγουρα κάτι λένε. Και όσοι απόμειναν από τους νέους, Χρυσικόπουλος, Σκορδίλης, Μούρτος, Χρίστος Παπανικολάου, δεν έχουν προσεχθεί ιδιαίτερα. Θυμίζω ότι στην προηγούμενη περίοδο ο Κώστας Παπανικολάου, παρά την ελάχιστη συμμετοχή του, είχε αναδειχθεί καλύτερος νέος παίκτης.
Τι μέλλει γενέσθαι; Δεν είμαι ειδικός για να αναλωθώ σε λεπτομέρειες. Το κυριότερο για μένα ήταν να παραμείνει ο Μπλατ, είναι σπουδαίος προπονητής, αφού δε γίνεται, η λύση Ντρούκερ μακάρι να μας βγει, δυο Ισραηλινοί, ο Σβι Σερφ και ο Ντέιβιντ Μπλατ, πέρασαν απ' τον Αρη, έκαναν καλή δουλειά, άφησαν τα καλά σημάδια τους στην ομάδα, να δούμε τι θα καταφέρει ο τρίτος,τα υπόλοιπα είναι αρμοδιότητα των υπευθύνων και των χρηματοδοτών. "Δει δε χρημάτων...", ο βασικός όρος, αλλά κι αυτά δεν τα βλέπω...
Λάτρεψα το άθλημα παρακολουθώντας τον Αρη μιας άλλης εποχής, θέλω να πιστεύω ότι με καλό σχεδιασμό η ομάδα θα βρει το δρόμο της πάλι. Η τετράδα στην Α1 και το Εurocup μπορούν να γίνουν πάλι προσιτοί στόχοι.
Οι φίλοι του αθλήματος που ίσως παρακολούθησαν το φετινό Αρη από κοντά ας καταθέσουν τη δική τους άποψη...

ΚΩΣΤΑΣ ΧΕΙΜΩΝΙΔΗΣ - ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος που έφυγε ο Κώστας Χειμωνίδης, ο αθλητής, ο γυμναστής, ο προπονητής, μα πάνω απ' όλα ο άνθρωπος. Ο πρώτος Ελληνας άλτης του ύψους που πέρασε τα δύο μέτρα.
Είχα την ευτυχία να τον έχω καθηγητή στα γυμνασιακά προδικτατορικά χρόνια. Δάσκαλος πολύ μπροστά απ' την εποχή του, με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, μας έκανε ν' αγαπήσουμε το στίβο και το βόλεϊ, κάθε τάξη είχε τη δική της καλή ομάδα βόλεϊ για πολλά χρόνια, ως αποτέλεσμα της δικής του δουλειάς...
Ο ανοιχτός χαρακτήρας του τον έκανε πολύ αγαπητό στους μαθητές του, η μικρή κοινωνία των εκπαιδευτικών και του τόπου δεν άντεχε τέτοια πρωτοπορία και το "κάρφωμα" πήγε σύννεφο. Διώχτηκε και απολύθηκε επί δικτατορίας και δε θέλησε να ζητήσει δικαίωση μετά την πτώση της χούντας. Συγχώρεσε ακόμα και τους διώκτες του, τα "καρφιά" της χούντας. Όταν κάποτε τον ρώτησα γιατί δεν κυνήγησε τους συκοφάντες, μου απάντησε, δε θα γίνω σαν κι αυτούς!

Για τη ζωή του και την προσφορά του στον αθλητισμό δείτε εδώ.

ΓΙΟΎΡΓΙΑ!

Όσοι ασχολούνται με το μπάσκετ ξέρουν ότι υπάρχουν παίκτες που θέλουν μια μπάλα δική τους! Δε δίνουν την μπάλα ούτε στο αριστερό τους χέρι! Χαρισματικοί παίκτες, ικανοί να κερδίσουν έναν αγώνα μόνοι τους, αλλά ακόμα πιο ικανοί να τα κάνουνε μαντάρα. Δεν πειθαρχούν σε κανένα σύστημα, γι αυτό και στην αργκό του μπάσκετ το παίξιμό τους λέγεται "Γιούργια".
Επιλέγω χαρακτηριστικά παραδείγματα με αναφορά σε κάποιους που πέρασαν απ' τον Αρη:- Κίκι Κλαρκ, θεαματικότατος, αλλά δεν αρκεί, έχει κερδίσει πολλά παιγνίδια μόνος του, έχει χάσει άλλα τόσα...

Ουίλι Σόλομον, αντίγραφο του Κλαρκ, σπουδαίος παίκτης, θέαμα πολύ, όσο τον θαυμάζαμε, άλλο τόσο τον βρίζαμε! Εδωσε πολλά στην ομάδα, αλλά το σύγχρονο μπάσκετ δεν είναι "πάρ' την μπάλα και τρέχα"!
Ντάριους Ουάσιγκτον, εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια! 'Ηρθε πρόπερσι στη μέση της χρονιάς, για να αντικαταστήσει τον πολύ καλό αλλά τριανταεφτάρη πια Τέρελ Κάστλ και τάκανε Γης Μαδιάμ! Υψος 1,80 με το ζόρι, έμπαινε ανάμεσα σε τρεις ψηλούς για να καρφώσει! Εκείνη η σεζόν πήγε χαμένη από απίστευτες βλακείες του στα τελευταία δευτερόλεπτα των αγώνων με τη Μακάμπι στο Παλέ και με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ.

Κάποιοι ανίδεοι ακόμα και τώρα κατατάσσουν στην ίδια κατηγορία το μέγιστο Νίκο Γκάλη! Αιδώς, ιερόσυλοι! Ο μέγας Νικόλας ήταν η προσωποποίηση του run and gun, όπως λένε στο ΝΒΑ, αρκεί κάποιος ψηλός να έπαιρνε το ριμπάουντ και να φύγει η πρώτη πάσα γρήγορα, τα υπόλοιπα ήταν δουλειά του Γκάλη και το Παλέ σηκωνόταν στον αέρα! Και βέβαια ήξερε ένα καντάρι μπάσκετ. Αν προσθέσουμε και τον τέλειο επαγγελματισμό του, έχουμε μπροστά μας τον παίκτη που θαύμαζε όλος ο κόσμος, τον επαγγελματία εξαιτίας του οποίου οι "επίγονοι" του απόλαυσαν συμβόλαια πλουσιοπάροχα, τα οποία πολλές φορές δεν άξιζαν και δεν αξίζουν.
Οι παλιοί αντίπαλοι των καλών εποχών του Παλέ ντε Σπορ ας με συγχωρήσουν που τους θυμίζω "οικεία κακά", η φωτογραφία είναι από ένα "ζογκλερικό" του "μάγου" στα τελευταία δευτερόλεπτα ενός από τους πολλούς θριάμβους απέναντι στους "ασπρόμαυρους" αντιπάλους.

H ανάρτηση προέκυψε με αφορμή τα προχτεσινά "γιούργια" του Ολυμπιακού. Τσίλντρες, Κλέιζα, Τεόντοσιτς, παρά τις αναγνωρισμένες και αναμφισβήτητες ικανότητές τους, χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του εν λόγω συστήματος.

ΝΤΌΠΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ

Όλοι όσοι παρακολουθούμε μπάσκετ, ξέρουμε το κοινό μυστικό: Οι εννιά στους δέκα Αμερικανοί μπασκετμπολίστες που έρχονται περιστασιακά στην Ελλάδα, είναι χαπακωμένοι. Τελευταίο κρούσμα ο πρώην (ευτυχώς πια) παίκτης του Αρη και τώρα της Μάλαγα Χουάν Ντίξον. Λογικά εξαιρούνται αυτοί που παίζουν για χρόνια εδώ, αλλά και πάλι τίποτα δεν είναι βέβαιο. Το ερώτημα όσων αγαπάμε το άθλημα είναι μέχρι πού θα πάει η βαλίτσα; Στο βωμό των διακρίσεων κάθε χαπακωμένο αμερικανάκι έρχεται εδώ, τα παίρνει χοντρά και μεις βλέπουμε ένα πρωτάθλημα μαϊμού και περιμένουμε κάθε καλοκαίρι να θαυμάσουμε τα δικά μας παιδιά στις εθνικές ομάδες,πάλι καλά δηλαδή...

Η είδηση εδώ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΡΑΣ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΡΑΣ

Κοπελάρα με τα όλα της, κορίτσαρος να την πιεις στο ποτήρι! Και αθλήτρια από άλλον πλανήτη.Οταν πήρε η Αθήνα τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας 2004, τα σα΄ί΄νια του ελληνικού αθλητισμού ξεχύθηκαν ανά την υφήλιο αναζητώντας αθλητές με ελληνικές ρίζες. Θυμάστε εκείνη την απίθανη εθνική ομάδα μπέιζμπολ με τα χαπακωμένα ελληνοαμερικανάκια; Εκείνη την εποχή λοιπόν ο προπονητής μιας δεκαεξάχρονης Ρωσίδας, επειδή τότε στο επί κοντώ μεσουρανούσε η Φεοφάνοβα, και δεν έβλεπε ελπίδες συμμετοχής της μικρής ταλαντούχας αθλήτριας στην Ολυμπιάδα της Αθήνας με τα χρώματα της Ρωσίας, την πρότεινε στους Ελληνες υπεύθυνους,εμφανίζοντας μια γιαγιά ελληνικής καταγωγής, ώστε να αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα! Οι "ειδήμονες" την απέρριψαν και η Ελενάρα στα εΙκοσιδυό της χρόνια μάγεψε με την ομορφιά της και τα αθλητικά της προσόντα την υφήλιο στην Αθήνα του 2004 με τα χρώματα της Ρωσίας φυσικά! Και μεις μείναμε με τα χαπακωμένα ελληνοαμερικανάκια!

Η συνέχεια γνωστή, το αστέρι λαμπει εδώ και χρόνια, η συνομιλία της με το κοντάρι γράφει ιστορία κι όταν ήρθε πρόσφατα η αποτυχία-έκπληξη στο Βερολίνο,
η Γέλενα Ισινμπάγεβα διασκέδασε την ήττα με νέο παγκόσμιορεκόρ στα 5.06!
Ηρθε και στη Θεσσαλονίκη η Ελενάρα και παρ' όλο που δεν έκανε ρεκόρ,
τα πήρε όλα κι έφυγε!
ΥΓ. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι δανεισμένος από την Ελληνική Μυθολογία του Νίκου Τσιφόρου, διαβάστε την σε πρώτη ευκαιρία.

Τ' ΑΡΕΙΑΝΆ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΛΊΓΚΑ

Οι διαχρονικές αξίες αναγνωρίζονται. Ο μπασκετικός Άρης θα συμμετάσχει ως τέταρτος στους προκριματικούς της Ευρωλίγκα.
Η ομάδα που έμαθε την Ελλάδα να βλέπει μπάσκετ ήταν άδικο να μείνει έξω απ' τα μεγάλα μπασκετικά σαλόνια. Ο μόνος σύλλογος ομαδικού αθλήματος που στην ηρωική του εποχή (δεκαετία '80-'90) ένωνε όλους τους Ελληνες φιλάθλους, τότε που μάγευε ο μέγας Γκάλης .
Η ομάδα που γεμίζει το Παλέ ακόμα κι όταν δίνει φιλικό αγώνα.
Τα κίτρινα χαρτάκια θα πλημμυρίσουν πάλι το ναό του μπάσκετ.Η Ατσιόλ,
ο Νικόλας,
ο Τελάκος, πανηγυρίζουν ντυμένοι στα κίτρινα,
όπως και οι όμορφες του SUPER 3 Χαρτούμ!
Ακόμα και η θύρα 4 του ΠΑΟΚ στο Χαρτούμ συμμετέχει χαμογελώντας στο Αρειανό πανηγύρι!