Νεοέλλην αμακατζής στα διόδια

Τον καιρό που   το αντίτιμο ήταν μόνο εκατό δραχμές, ο οδηγός πλησιάζει 
στα διόδια της Λεπτοκαρυάς, βλέπει τον άγνωστό του μπροστινό οδηγό, 
να σταματάει στο ταμείο, να δείχνει στην κοπέλα του γκισέ προς τα πίσω 
με τον αντίχειρά του, ο φίλος μας πίσω απορεί, τι κάνει αυτός, φεύγει
 ο  πρώτος οδηγός, ο δικός μας πλησιάζει στο γκισέ, δίνει κατοστάρικο 
στην κοπέλα, εκείνη του λέει,"διακόσιες, κύριε", ο φίλος μου, που διακρίνεται 
για το χιούμορ του, της απαντάει χαμογελαστά, "γιατί;οδηγώ ταυτόχρονα
 δυο αυτοκίνητα και δεν το ξέρω;" και εισπράττει από την ταμία την απάντηση,
 "μα ο προηγούμενος οδηγός μου είπε ότι θα πληρώσει ο φίλος του από πίσω!!!"
Όταν θυμάμαι την αφήγηση του φίλου οδηγού, ακόμα και σήμερα, πιάνεται
 το στομάχι μου απ' τα γέλια!!! Ρε, τον αθάνατο νεοέλληνα ψιλικατζή!!!
 Σκέτος Χατζηαβάτης, βρε παιδί μου!!!
Ρώτησα το φίλο, αν σκέφτηκε να κυνηγήσει τον απατεωνίσκο
 και μου απάντησε:-Με το μικρό Καντέτ πώς να προλάβεις την BMW??? 
Ήταν η εποχή που το κοινωνικό στάτους του νεόπλουτου Έλληνα επέβαλλε οπωσδήποτε την απόκτηση της...Μπέμπας! Ετερος φίλος, ακούγοντας νεόπλουτο της εποχής να λέει, "θα πάω την Μπέμπα στο συνεργείο", αναρωτήθηκε μεγαλοφώνως και με έντονο σαρκασμό, "μα τόσο πολύ την αγαπάει τη γυναίκα του, όταν αρρωσταίνει την πάει σε συνεργείο";;;

Φαντάσματα στο Λακκούδι

Λίγο μετά το '60, στο χωριό ακόμα δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα, οι βραδινές επιλογές για τους νέους περιορισμένες, το χειμώνα επιβαλλόταν απ' το σχολείο απαγόρευση κυκλοφορίας των μαθητών μετά τις 7 το βράδυ, πού να βρουν τόπο να περάσει η ώρα, να κάνουν κι ένα κρυφό τσιγαράκι, μια παρέα μαθητών των μεγάλων τάξεων, μόλις σκοτείνιαζε, πήγαινε στο Λακκούδι, μια λαγκαδιά στην άκρη του χωριού, πίσω απ' το Μετόχι, μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία...εκεί περνούσαν την ώρα τους, τι ώρα να περάσει, λέγανε τα δικά τους,
άναβαν τις τσιγαριές τους, όλα καλά κι ωραία, έλα όμως που οι κάφτρες
των τσιγάρων διακρίνονταν απέναντι στο χωριό, έτσι κυκλοφόρησε η φήμη
"στου Λακκκούδ' βγαίνουν φαντάσματα"!
Καθώς η φήμη κίνησε την περιέργεια, τα βράδια μαζεύονταν οι χωριανοί
στο Λακκούδι, για να δουν τα φαντάσματα στην απέναντι μεριά της λαγκαδιάς.
Τα παιδιά το έρριξαν στην πλάκα, την επόμενη βραδιά τι μηχανεύτηκαν...
Εβαλαν αναμμένα κεριά μέσα σε άδειες νεροκολοκύθες,
τις κρέμασαν στα δέντρα, καθώς ο αέρας κουνούσε τα κλαδιά, οι κολοκύθες πηγαίναν πέρα δώθε και απέναντι οι χωριανοί σταυροκοπιούνταν!
Η πλάκα συνεχίστηκε και την επόμενη βραδιά, όταν η ευρηματική παρέα
φούσκωσε μπαλόνια, τα πασπάλισε με ποντικοφάρμακο, το οποίο έχει φώσφορο, αμόλησε τα μπαλόνια στη λαγκαδιά και τα φωσφορίζοντα μπαλόνια έπεισαν
και τους πιο δύσπιστους ότι " στου Λακκούδ' βγαίνουν φαντάσματα"!
Όμως καθώς το πράμα πήρε διαστάσεις, άρχισαν οι διαρροές, έτσι αποκαλύφθηκαν οι δημιουργοί των φαντασμάτων, εισέπραξαν μια ομαδική πενθήμερη αποβολή από το σχολείο και "ούτως απεκατεστάθη η διασαλευθείσα τάξις!"

ΥΓ. -Θυμήθηκα την ιστορία με αφορμή τις κατά καιρούς ηλίθιες διαδόσεις
περί φαντασμάτων εδώ, εκεί και παραπέρα...
-Όχι, δεν ανήκα στην ομάδα των δημιουργών φαντασμάτων, ήμουν μικρός τότε...
-Η φωτογραφία απ'το Λακκούδι είναι του  Ευριπίδη, δείτε τη μερακλίδικη φωτογραφική δουλειά του εδώ

Το παράπονο του γονιού

Ο καλός γονιός, αγράμματος, καημό το είχε να μάθει ο γιος του γράμματα,
 μια που ο ίδιος δεν αξιώθηκε ούτε δημοτικό να πάει. Όταν λοιπόν πήγε 
στο σχολείο να ενημερωθεί για το παιδί του, βρήκε το δάσκαλο και κείνος 
τον ενημέρωσε οτι το παιδί δε τα καταφέρνει, δεν απαντάει σε καμιά ερώτηση, ούτε προπαίδεια δεν έμαθε... 
Και για να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό του μπροστά στον πατέρα ρωτάει
 το μικρό μαθητή, "πόσο κάνει, παιδί μου, 5 επί 7;" Το παιδί απαντάει "ογδονταπέντε, κύριε!!!" Κι ο πατέρας, ο αγαθός, αγράμματος χωρικός, 
 νομίζοντας ότι η απάντηση είναι σωστή, στρέφεται στο δάσκαλο,
 "Είδις, κυρ δάσκαλι; Σ' απάντ'σιν! Μόν' ιμένα δε μι του λιέει ντιπ, όταν του ρουτάου, του ουρσούσ'κου τ'κιαρατά!"

Η Ελλάδα που λες....

              Μιχάλης Γκανάς 

Η Ελλάδα που λες...

Η Ελλάδα που λες, δεν είναι μόνο πληγή.

Στη μπόσικη ώρα καφές με καϊμάκι,

ραδιόφωνα και Τι-Βι στις βεράντες,

μπρούντζινο χρώμα, μπρούντζινο σώμα,

μπρούντζινο πώμα η Ελλάδα στα χείλη μου.

Στις μάντρες η ψαρόκολλα του ήλιου

πιάνει σαν έντομα τα μάτια.

Πίσω απ’ τις μάντρες τα ξεκοιλιασμένα σπίτια,

γήπεδα, φυλακές, νοσοκομεία

άνθρωποι του Θεού και ρόπτρα του διαβόλου

κι οι τραμβαγέρηδες να πίνουν μόνοι

κρασάκι της Αράχωβας στυφό.

Εδώ κοιμήθηκαν παλικαράδες,

με το ντουφέκι στο ’να τους πλευρό,

με τα ξυπόλητα παιδιά στον ύπνο τους.

Τσεμπέρια καλοτάξιδα περνούσαν κι έφευγαν,

κελίμια και βελέντζες της νεροτρουβιάς.

Τώρα γαρμπίλι κι άρβυλα

σε τούτο το εκκοκκιστήριο των βράχων

κι οι τραμβαγέρηδες να πίνουν μόνοι

κρασάκι της Αράχωβας στυφό.

Ανοιξιάτικος πρωινός περίπατος πριν τριαντατρία χρόνια

1980,ανοιξιάτικος πρωινός περίπατος του σχολείου στον Παυσίλυπο, πανέμορφη τοποθεσία στον Κολινδρό,φωτογραφία με τα παιδιά της Α'Λυκείου,αγαπημένη μου φουρνιά παιδιών την πρώτη χρονιά που διορίστηκα,τα θυμάμαι πάντα με αγάπη,η συγκίνηση αυτονόητη... Είναι ο περίπατος που έδωσε αφορμή για την ανάρτηση ΖΟΥΖΟΥΝΙ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟ (κλικ εδώ). Ευχαριστώ πολύ το φωτογράφο του Κολινδρού Σάκη Χασαπέτη, που μου έστειλε τη φωτογραφία από το αρχείο του πατέρα του, ο οποίος άσκησε την τέχνη του φωτογράφου στο χωριό από τη μεταπολεμική εποχή μέχρι πριν λίγα χρόνια.

ΕΠΩΛΗΘΗ

Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης 1960, ο παππούς από χωριό του κάμπου 
της Θεσσαλονίκης κατεβάζει το δεκάχρονο εγγονό στην πόλη,
 για να επισκεφθούν την Εκθεση, στο περίπτερο αυτοκινήτων βλέπουν
 μια λιμουζίνα της εποχής,

 

ο εγγονός ενθουσιάζεται, "παππού, να την αγοράσουμε",

 ο παππούς βλέπει την ταμπέλα ,

 

προσπαθεί να διαβάσει παρακάτω, είχε ξεχάσει και τα γυαλιά του,

 και μετά κόπου αναγιγνώσκει μεγαλοφώνως

 " Μέρα Νύχτα- Μανώλη Χιόνι",

και ο εγγονός τον διορθώνει, "παππού, δε γράφει "Μέρα Νύχτα-Μανώλη Χιόνι"

-Τι γράφ', αρέ πιδί;

Και το παιδί διαβάζει:

ΕΠΩΛΗΘΗ

ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ-ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΙΩΤΗΣ!!!

Τη λιμουζίνα την είχε αγοράσει το γνωστό μουσικό ζευγάρι της εποχής!

  

                                          

Τι μου λείπει...

 

Το κεφάλαιο Χαρτούμ μπορεί να έκλεισε οριστικά όμως τις καλές στιγμές δεν τις αποδιώχνεις, δε θέλεις να τις βγάλεις απ'το μυαλό σου...το σχολείο...θεατρική παράσταση... 

 

..οι εξορμήσεις...

 

...η έρημος...ναι, η μικρή κουκίδα πάνω δεξιά της φωτογραφίας είναι ο Vad...

 

...στιγμές από παλαιότερη καλή παρέα ...

 

...το τελετουργικό του καφέ και του τσαγιού...

 

...ο Νείλος...

 

...η συμβολή των δύο Νείλων ...

 

                                       ...στιγμές, εμπειρίες, εικόνες αξεπέραστες...