ΑΠΟΥΡΩ 29

Χιόνια σε κεντρικό δρόμο του Κολινδρού...
Πρώτη εμφάνιση του ΑΠΟΥΡΩ για τη νέα χρονιά,
καταευχαριστήθηκε, λέει, το πρώτο χιόνι,
εύχεται καλή χρονιά, σχολιάζει τις επιδοκιμασίες
των ψηφοφόρων του Βαγγέλ', ο συμπατριώτης βουλευτής
μίλησε για πρώτη φορά στη Βουλή.
-Μάστιγα της ελληνικής υπαίθρου η χαρτοπαιξία,
δεν ήταν δυνατό να ξεφύγει από την πένα του ΑΠΟΥΡΩ...
-Ο καζαμίας της εφημερίδας τα προβλέπει όλα,
αλλά αποτυγχάνει ως προς την ταυτότητα του ΑΠΟΥΡΩ...
-Η ομάδα δεν πάει καλά, εναντίον του αδύναμου πάντα
σφυρίζουν πολλά πέναλτι (μπινάλτια)...
-Ο παλιός διαχωρισμός των συγχωριανών σε "απαϊνούς" και "κατ'νούς"
αντιμετωπίζεται με χιούμορ και πειράγματα μεταξύ φίλων, ο ΑΠΟΥΡΩ,
παρ' όλο που δεν το αποκαλύπτει, είναι δεδηλωμένος "κατ'νός",
"τι δ'λειά έχουμι ιμείς μι τ'ς "αχτέν'στ'";
Ετσι για να τσιμπήσουν φίλοι "απαϊνοί"!....

GURASHI PARK

Γούρασι Παρκ, σε κεντρική περιοχή του Χαρτούμ, στη shara Katerina (κλικ εδώ), περιποιημένο, πεντακάθαρο πάρκο, το επισκεφθήκαμε νωρίς το πρωί, γι αυτό δε βλέπετε κόσμο.
Τριπλός φοίνικας
και πενταπλός,
πελώρια δένδρα προσφέρουν άφθονο ίσκιο,
το σιντριβάνι δεν είχε τεθεί ακόμα σε λειτουργία,


παγκάκια για τους επισκέπτες,
εντυπωσιακό γρανιτένιο παγκάκι,
κι άλλο πράσινο

και ο μικρός ζωολογικός κήπος, φροντισμένος αρκετά καλά, καμιά σχέση με το ΜΟΟGRΑΝ ΖΟΟ.
Η νωχελική ανάπαυση των λιονταριών,αρχηγού παρόντος,
και η μεγαλοπρεπής αφ' υψηλού στάση της λιονταρίνας,
οι μικρές αντιλόπες,
η στρουθοκάμηλος
και το άγνωστο σε μένα πετούμενο, παρακαλώ τους φίλους που κατέχουν το θέμα να κατονομάσουν το πτηνό.
Δεν μπόρεσα να βγάλω καλές φωτογραφίες με τα πιθηκόπουλα της ζωοπαρέας,
πίσω από τα πλέγματα δε βγήκαν καθαρές.
Μια πρωινή βόλτα στο Χαρτούμ δε θα μπορούσε να τελειώσει παρά μόνο μ' ένα καφεδάκι στο κιόσκι της φωτογραφίας.

ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ, ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΌ...

Καθώς όλο το καλοκαίρι είχαμε τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε σχεδόν καθημερινά τη θάλασσα, αποφεύγαμε να πηγαίνουμε για μπάνιο μέρες αργίας, όταν στις ακρογιαλιές της Πιερίας κατέβαινε χωρίς υπερβολή όλη σχεδόν η Κεντρική και Δυτική Μακεδονία να δροσιστεί και η Πιερία βούλιαζε κυριολεκτικά.
Σε μια κυριακάτικη εκτός θάλασσας εξόρμησή μας επιλέξαμε τον Όλυμπο, στο Σταυρό, δέκα χιλιόμετρα πάνω απ' το Λιτόχωρο, σε υψόμετρο περίπου χιλίων μέτρων. Όμορφη, βατή διαδρομή, μέσα στο πράσινο, για το βρώμικο παρμπρίζ που χαλάει τη φωτογραφία ευθύνεται ο Vad.

H ατμόσφαιρα προς τον κάμπο και τη θάλασσα ήταν τόσο θολή, ώστε το μακρινό φόντο της φωτογραφίας να ειναι σχεδόν αθέατο...



Και βέβαια η κατάληξη, μια λιτή και απέριττη φασολάδα, ό,τι πρέπει για τη δροσιά του βουνού, δεν τη συνοδέψαμε με το υπό άλλες συνθήκες απαραίτητο τσίπουρο, όταν οδηγούμε, δεν πίνουμε!
Δεν ανεβήκαμε στα Πριόνια, τ' άφήσαμε για μια άλλη φορά...

MOOGRAN ZOO KHARTOUM

Ζωολογικός κήπος Χαρτούμ, υποτυπώδης οργάνωση, ελάχιστα ζωντανά,
είχαμε ακούσει ότι ανακαινίστηκε, αλλά μία από τα ίδια...
Το λιοντάρι,ο κυνοκέφαλος πίθηκος, ευχάριστη έκπληξη, δεν τον είχα ξαναδεί από κοντά, κυνοκέφαλος όνομα και πράμα και στη φωνή! Γαύγιζε σαν σκύλος!!!
Άλλα πιθηκοειδή,

μικρός κροκόδειλος
είδη αντιλόπης,


οι χελώνες, αναζητούν νερό, αλλά πού να το βρουν μέσα στα κλουβιά τους...
και μια βαλσαμωμένη ύαινα...
Το φίδι της ερήμου (αγνοώ την ονομασία του) δεν ανήκει στο ζωολογικό κήπο,
το δανείστηκα από το πολύ ενδιαφέρον μπλογκ του φίλου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ(http://medievalsaiproject.wordpress.com/)
Λόγω των πλεγμάτων στα κλουβιά δυσκολευτήκαμε στη φωτογράφιση κάποιων λίγων πουλιών, οι φωτογραφίες βγήκαν σκοτεινές, δεν προσφέρονται για ανάρτηση...

ΤΑ ΚΟΥΣΟΎΡΙΑ

Το καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου.

Δεν είναι η πασίγνωστη λέξη της κοινής νεοελληνικής γλώσσας που δηλώνει τα ελαττώματα. Στη γλώσσα του ΑΠΟΥΡΩ σημαίνει το σαραντάμερο μετά από μια ονομαστική γιορτή, στη διάρκεια του οποίου το σπίτι του εορτάζοντος δεχόταν επισκέψεις, ακόμα κι αν οι ίδιοι επισκέπτες του ευχήθηκαν και τη μέρα της ονομαστικής γιορτής.
Ορισμένοι @φίλοι μου ζήτησαν συγγνώμη που άργησαν να μου ευχηθούν για τη γιορτή μου, κανένα πρόβλημα λοιπόν, γι αυτό υπάρχουν τα "κουσούρια".

Τυπικό γιορταστικής μέρας:
Το πρωί μετά την εκκλησία οι γυναίκες, χωρίς τους άνδρες τους, πήγαιναν στο σπίτι του εορτάζοντος για το πρώτο κέρασμα. Όταν έφευγαν, η οικοδέσποινα τις "ξεπροβόδιζε" λέγοντας:-Να ρθήτι κι του βράδ' μι τ'ς άντριδις! Και φυσικά το βράδυ επανέρχονταν για δεύτερη επίσκεψη "μι τ'ς άντριδις"! Εκεί στηνόταν το μεγάλο τραπέζι, με το κρασί και το τσίπουρο να ρέουν άφθονα!
Κι όταν τέλειωνε η βραδιά, η οικοδέσποινα αποχαιρετούσε πάλι τις γυναίκες λέγοντας:-Να ρθήτι πάλι απού βδουμάδα μι τ'ς "δ'λειές" σας! Όπου "δ'λειές" ήταν το πλέξιμο ή το κέντημα με το οποίο ασχολούνταν η κάθε νοικοκυρά.
Και βέβαια επειδή οι ονομαστικές γιορτές τελειωμό δεν είχαν, δεν τέλειωναν ποτέ και τα "κουσούρια". Μόνο οι εορτάζοντες μετά το Πάσχα (Άι Γιώργης, Άγιος Κωνσταντίνος) δεν τηρούσαν τα "κουσούρια", αφού είχαν αρχίσει πια οι εργασίες στα καπνά και πού καιρός για επισκέψεις! Ομως από Άι Δημήτρη και μετά όλος ο χειμώνας περνούσε με τα "κουσούρια".
Τέλος δε θα ξεχάσω ότι η εξώπορτα του κάθε εορτάζοντος ήταν ορθάνοιχτη και φωτισμένη, κι εμείς, όταν δεν είχαμε κάποιον πολύ δικό μας να γιορτάζει, μπαίναμε σ' όποιο σπίτι γιόρταζε, στρωνόμασταν στο γιορταστικό τραπέζι και...
"σ' αυτό το σπίτι πού'ρθαμε, κέρνα μας, κέρνα μας..."

Σήμερα πια έχουν αλλάξει οι συνθήκες, μην ψάχνουμε πλέον "κουσούρια" και γλέντια εορταστικά άλλης εποχής,σήμερα ρέουν άφθονα τα ουίσκια συνοδευόμενα από "ξηρά καρπά"!!!

ΤΟ ΣΦΟΥΓΓΑΡΌΔΕΝΔΡΟ

Πελώριο εντυπωσιακού μεγέθους δένδρο με ιδιόμορφο σχήμα φρούτων, όταν ωριμάζουν και ξεραθούν τα φρούτα, ανοίγουν στα δύο και το περιεχόμενο τους χρησιμοποιείται ως σφουγγάρι, το οποίο πωλείται προς μία σουδανική λίρα(0,30€ περίπου) το κομμάτι.
Πρέπει να είναι είδος μπαομπάμπ, σύμφωνα με τα στοιχεία που με βοήθησε να συλλέξω η καλή συν-ξενιτεμένη συμπλογκέρισσα ΑRTANIS. Δείτε εδώ

ΥΓ. Η τελευταία φωτογραφία είναι από τις εικόνες του Google.
Οι ευχαριστίες βέβαια προς την καλή μου ΑRTANIS αυτονόητες...
Από τα φρούτα ενός άλλου είδους μπαομπάμπ παρασκευάζεται
ο χυμός ταμπάλντι, δείτε εδώ

Η ΜΟΙΡΑ;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ

Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος

Στού βασιλιά του Τρίκαρδου το μοναχό παιδί

οι μοίρες πού το μοίρωσαν κατάρα είχαν κάνει

πώς άμα ο ήλιος το ιδεί

ευθύς θε να πεθάνει.

Κι ο βασιλιάς πατέρας του μ’ ελπίδα να σωθεί

από του ήλιου το κακό και φλογισμένο μάτι

τούχτισ’ επίτηδες βαθύ

μέσα στη γή παλάτι.

Χρόνια περάσαν πέθανε ο γέροντας γονιός…

Και με την ώρα την καλή θα βασιλέψει τώρα

Ανήλιαγος ο μορφονιός

στού Τρίκαρδου τη χώρα.

Και ο βασιλιάς Ανήλιαγος τις μέρες του περνά

μές΄στα βαθιά παλάτια του και μοναχά το βράδι

βουνά και κάμπους τριγυρνά

στής νύχτας το σκοτάδι.

Κι η Κυρα-Ρήνη η όμορφη τον είδε μια βραδιά

στο Κάστρο εμπρός να κυνηγά μ’ ολόφωτο φεγγάρι

κι ένοιωσε αγάπη στην καρδιά

για τ’ άξιο παλληκάρι.

Ο βασιλιάς Ανήλιαγος –σαν κάθε βασιλιάς-

τώρα κι αυτός ολονυχτίς στη χώρα δε γυρίζει.

Σ’ αγαπημένη αγκαλιά

γυρμένος ξενυχτίζει.

Μά στη χαρά του δεν ξεχνά της μοίρας το γραφτό,

και πρίν να φέξει στο βουνό και πρίν να φέξει τ’ άστρο

αφήνει ταίρι ζηλευτό

και φεύγει από το Κάστρο.

Του κάκου τον ρωτά η Κυρά : πώς έτσι πρωϊνά

την παρατάει μοναχή: Εκείνος δεν της κρίνει

και μαύρη ζήλεια τυραννά

τη δόλια Κυρά-Ρήνη.

Τόσο, πού τι σοφίζεται η πονηρή Κυρά;

Όλους με μιάς τους πετεινούς του κάστρου της σκοτώνει

για να μη νοιώσει μια φορά

ο νιός πώς ξημερώνει.

Ο βασιλιάς Ανήλιαγος γελιέται την αυγή…

Και πρίν να ‘ρθεί στον Τρίκαρδο, κοντά στην Παλιομάνη,

κατάρα! Ο ήλιος είχε βγεί

κι ο νιός είχε πεθάνει!