INTERNATIONAL FAIR OF KHARTOUM 2011 (2)

Πάμε πάλι στην εκθεσιακή βόλτα μας...Αφού δοκιμάσαμε διάφορες ελιές Ιορδανίας, απολαύσαμε το καφεδάκι μας κάτω από έναν πελώριο φίκο,
ήταν ο πιο αρωματικός καφές που έχω πιει ποτέ, μοσχοβολούσε...
πρώτα όμως χτυπήσαμε έναν πρωινό γύρο, έτσι, μην πιούμε
τον καφέ με άδειο στομάχι...
Οι κυρίες της αφίσας διαφημίζουν το τσάι ΑL GAZALTAIN(στ' αραβικά σημαίνει "οι δυο γαζέλες),
ο Μίκι, λίγο παλιομοδίτικος βέβαια, αλλά πάντα ελκύει τα παιδιά...
και το αεροπλάνο-τσουλήθρα στην παιδική χαρά...
Και πάλι παραδοσιακά τεχνήματα, κολοκύθες και τα παρόμοια,


τώρα πώς βρέθηκε εκει στον τοίχο η Τζοκόντα, αναπάντητον το ερώτημα...


Ο καλλιτέχνης της κρέμας εν ώρα δημιουργίας
κι ένα δίμετρο ψωμί, από το περίπτερο αρτοβιομηχανίας...Τα εκτιθέμενα αυτοκίνητα δεν ήταν πολλά,εδώ ενα αυτοκίνητο απ'το Ιράν..
μάρκα BYU, αγνοώ τη χώρα κατασκευής...

κι ο ξυλοπόδαρος διαφημίζει κινητή τηλεφωνία...
Επιμύθιο:-Αν είχε βραστό λουκάνικο και μαύρη μπίρα, θα με ταξίδευε στην
παιδική εποχή της Εκθεσης στη αγαπημένη Θεσσαλονικη...

INTERNATIONAL FAIR OF KHARTOUM 2011 (1)

Σας την έδειξα πριν δυο χρόνια (κλικ εδώ) , εδώ και εδώ, πέρυσι δεν της κάναμε την τιμή, είπα να της αφιερώσω φέτος ανάρτηση, και ιδού! Μη φανταστείτε τίποτα το σπουδαίο, ένα πανηγύρι είναι...Η καθαριότητα είνια μισή αρχοντιά και όντως υπήρχε οργανωμένη
φροντίδα γι αυτό...
Δίπλα στο χώρο της έκθεσης ένα όμορφο τεχνητό κανάλι με τον κροκόδειλο σε ρόλο σιντριβανιού...

Για τους λάτρεις των δύο τροχών ένα "φκιαγμένο" μεγαθήριο...
Τεχνολογία και παράδοση...
Παράδοση και...πλαστικό...
Ορυκτά και πετρώματα από το περίπτερο του υπουργείου βιομηχανίας...


Ενα περίπτερο γεμάτο κύπελα και μετάλλια, άγνωστης προέλευσης, αφού δεν διαβάζω αραβικά...
Εδώ κινδυνεύω να με "περιλάβουν" οι φιλόζωοι αναγνώστες,δε φταιω, απλώς φωτογράφισα το περίπτερο...
το φίδι...
και τη σαύρα του Νείλου...δεν καταφέραμε να τη φωτογραφίσουμε στο φυσικό της χώρο (κλικ εδώ και εδώ), τη βρήκαμε μέσα σε μια...λεκάνη!
Προϊόντα της σουδανικής γης, μη φανταστείτε βέβαια ότι
κυκλοφορούν συσκευασμένα και στην αγορά...
Κοχύλια από την Ερυθρά θάλασσα ...
και το πανηγύρι των μπιχλιμπιδιών...

και η περιήγηση έχει συνέχεια...

ΑΘΗΝΆ ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι κορδέλες της δικής μου πραγματικότηταςΗ Αθηνά είναι κολινδρινής καταγωγής, ζωγράφος-εικαστικός. Το αφήγημά της εντάσσεται στην κατηγορία "προσωπικές αφηγήσεις", ξεχειλίζει συναίσθημα, αγάπη, ζωγραφική, καθώς καταγράφει την προσωπική της διαδρομή Κολινδρός - Θεσσαλονίκη - Κιλκίς - Θεσσαλονίκη - Αθήνα...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου της:
-Επιτέλους, ανασαίνω। Γράφω για σένα, για μένα, γράφω για μας। Οι αναμνήσεις αναδύονται, τρέχουνε, ξεμυτίζουν, ξεδιπλώνω το κουβάρι, ξεδιπλώνω τη ζωή μας। Το ένα φέρνει το άλλο και η αναπόληση με παρασέρνει। Θύμησες αγαπημένες, αλησμόνητες, στιγμές δικές μας, στιγμές καθημερινές, στιγμές ευτυχίας που με γεμίζουν και ανυπόμονα στριμώχνονται μες το μυαλό μου। Γράφω ακόμη και για τους άλλους που έφυγαν, αλλά ανεξίτηλα παραμένουν στις αδιάψευστες πτυχές της καρδιάς μου και είναι αναμφίβολα σαν ένα μνημόσυνο, σαν μια επίσκεψη στην περασμένη εκείνη εποχή!

Για την Αθηνά και το έργο της δείτε την προσωπική ιστοσελίδα της (κλικ εδώ).

Η ΜΕΛΑΜΨΗ ΑΜΙΡΣΟΥΔΑ

Από τότε που άκουσα ότι στην πόλη Ουάου (κλικ εδώ)στο Νότο ζει ένα κοριτσάκι μακρινής ελληνικής καταγωγής με το όνομα Αμιρσούδα, ορκίστηκα ότι δε θα φύγω απ' το Χαρτούμ, αν δε γνωρίσω τη μελαμψή Αμιρσούδα! Εχω δει, έχω ζήσει, έχω ακούσει πράματα και θάματα εδώ, μόνο μελαμψή Αμιρσούδα δεν ειχα γνωρίσει! Και νά που αξιώθηκα, η μικρή Αμιρσούδα μου έκανε τη χάρη, ήρθε φέτος στο νηπιαγωγείο,ποζάρισε με χάρη στο φακό του κινητού και ιδού, σας την παρουσιάζω!
Ο μακρινός Ελληνας παππούς της Αμιρσούδας ήρθε στο Νότιο Σουδάν πριν πολλά-πολλά χρόνια απ' τη Μυτιλήνη, έτσι διέσωσε και το όνομα της Αμιρσούδας, αφού βέβαια πρώτα το έκανε διάσημο η Σοφία Βέμπο.

ΠΟΣΟ Ν' ΑΝΤΕΞΟΥΝ;

Γιῶργος Σεφέρης - Οἱ Γάτες τ᾿ Ἅι-Νικόλα

Τὸν δ᾿ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνωδεῖ θρῆνον Ἐρινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν θυμός,
οὐ τὸ πᾶν ἔχων ἐλπίδος φίλον θράσος. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ. 990 ἔπ.

«Φαίνεται ὁ Κάβο-Γάτα...», μοῦ εἶπε ὁ καπετάνιος
δείχνοντας ἕνα χαμηλὸ γιαλὸ μέσα στὸ πούσι
τ᾿ ἄδειο ἀκρογιάλι ἀνήμερα Χριστούγεννα,
«... καὶ κατὰ τὸν Πουνέντε ἀλάργα τὸ κύμα γέννησε τὴν Ἀφροδίτη
λένε τὸν τόπο Πέτρα τοῦ Ρωμιοῦ.
Τρία καρτίνια ἀριστερά!»
Εἶχε τὰ μάτια τῆς Σαλώμης ἡ γάτα ποὺ ἔχασα τὸν ἄλλο χρόνο
κι ὁ Ραμαζὰν πῶς κοίταζε κατάματα τὸ θάνατο,
μέρες ὁλόκληρες μέσα στὸ χιόνι τῆς Ἀνατολῆς
στὸν παγωμένον ἥλιο
κατάματα μέρες ὁλόκληρες ὁ μικρὸς ἐφέστιος θεός.
Μὴ σταθεῖς ταξιδιώτη.
«Τρία καρτίνια ἀριστερά» μουρμούρισε ὁ τιμονιέρης.
...ἴσως ὁ φίλος μου νὰ κοντοστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστὸς σ᾿ ἕνα μικρὸ σπίτι μὲ εἰκόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω ἀπ᾿ τὰ κάδρα.
Χτύπησε ἡ καμπάνα τοῦ καραβιοῦ
σὰν τὴ μονέδα πολιτείας ποὺ χάθηκε
κι ἦρθε νὰ ζωντανέψει πέφτοντας
ἀλλοτινὲς ἐλεημοσύνες.
«Παράξενο», ξανάειπε ὁ καπετάνιος.
«Τούτη ἡ καμπάνα-μέρα ποὺ εἶναι-
μοῦ θύμισε τὴν ἄλλη ἐκείνη, τὴ μοναστηρίσια.
Διηγότανε τὴν ἱστορία ἕνας καλόγερος
ἕνας μισότρελος, ἕνας ὀνειροπόλος.
«Τὸν καιρὸ τῆς μεγάλης στέγνιας,
- σαράντα χρόνια ἀναβροχιὰ -
ρημάχτηκε ὅλο τὸ νησὶ
πέθαινε ὁ κόσμος καὶ γεννιοῦνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τοῦτο τ᾿ ἀκρωτήρι,
χοντρὰ σὰν τὸ ποδάρι ἄνθρωπου
καὶ φαρμακερά.
Τὸ μοναστήρι τ᾿ Ἅι-Νικόλα τὸ εἶχαν τότε
Ἁγιοβασιλεῖτες καλογέροι
κι οὔτε μποροῦσαν νὰ δουλέψουν τὰ χωράφια
κι οὔτε νὰ βγάλουν τὰ κοπάδια στὴ βοσκὴ
τοὺς ἔσωσαν οἱ γάτες ποὺ ἀναθρέφαν.
Τὴν κάθε αὐγὴ χτυποῦσε μία καμπάνα
καὶ ξεκινοῦσαν τσοῦρμο γιὰ τὴ μάχη.
Ὅλη μέρα χτυπιοῦνταν ὡς τὴν ὥρα
ποῦ σήμαιναν τὸ βραδινὸ ταγίνι.
Ἀπόδειπνα πάλι ἡ καμπάνα
καὶ βγαῖναν γιὰ τὸν πόλεμο τῆς νύχτας.
Ἤτανε θαῦμα νὰ τὶς βλέπεις, λένε,
ἄλλη κουτσή, κι ἄλλη στραβή, τὴν ἄλλη
χωρὶς μύτη, χωρὶς αὐτί, προβιὰ κουρέλι.
Ἔτσι μὲ τέσσερεις καμπάνες τὴν ἡμέρα
πέρασαν μῆνες, χρόνια, καιροὶ κι ἄλλοι καιροί.
Ἄγρια πεισματικὲς καὶ πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τὰ φίδια μὰ στὸ τέλος
χαθήκανε, δὲν ἄντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ὡσὰν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δὲν ἀφῆσαν στὸν ἀφρὸ
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!
Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα
τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι γενιὲς φαρμάκι».
«Γραμμή!
Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα
τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι, γενιὲς φαρμάκι».
«Γραμμή!» ἀντιλάλησε ἀδιάφορος ὁ τιμονιέρης.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 1969

ΤΡΙΑΝΑΡΧΏ

"Τριαναρχώ ( των Τριων Ιεραρχών) είνι γινημένου του πιδί", έλεγε η μάνα μου,
"γι τ' αυτό θα γιέν' γραμματιζούμινους", προμάντευαν οι γειτόνισσες εις άπταιστον ιδίωμα ΑΠΟΥΡΩ! Έτσι λοιπόν μεγάλωσα θεωρώντας ότι γεννηθηκα στις 30 Ιανουαρίου. Ώσπου ήρθε η ώρα να βγάλω αστυνομική ταυτότητα και βλέπω στο πιστοποιητικό ημερομηνία γέννησης 29 Ιανουαρίου! - Ρε μάνα, τι έγινε,εδώ το χαρτί λέει 29, εγώ μεγάλωσα ξέροντας ότι γεννήθηκα στις 30. - "Α, πιδί μ', ξιέρου γω; Να, ήταν έντικα-δώδικα του βράδ' στ'ς εικοσιννιά, ούτι θ'μούμι,να ,είπαμι να σι γιουρτάζουμι στ'ς τριάντα, να σι φουτίσουν οι τρεις ιράρχις,να γέν'ς γραμματιζούμινους"! Έτσι "μι φώτ'σαν" οι Τρεις Ιεράρχες κι έγινα "γραμματιζούμινους"! Η μάνα μας άφησε πριν λίγα χρόνια, σχεδόν αιωνόβια, αλλά ακόμα και στα γεράματα επέμενε, "του πιδί είνι γινημένου Τριαναρχώ!"

ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΤΟΥ ΧΑΡΤΟΥΜ - ΣΟΥΚ ΜΠΑΧΡΙ

Γεμάτη η πόλη κλασικές αφρικάνικες αγορές, θα περιηγηθούμε λίγο-λίγο όσες φωτογραφίσαμε.
Η αγορά του Μπάχρι, μισή ώρα περπάτημα από το σπίτι μας, καλή ευκαιρία για περιπατητική άσκηση, με τις ανατολίτικες μοσχοβολιές της,φτηνά και καλά λαχανικά.

Με τ'αφρικάνικα σκουπίδια της και τις βρωμιές της

Το ξυλαράκι-φυσική οδοντόβουρτσα καθαρίζει ,λευκαίνει τα δόντια και σε βάθος χρόνου εξαφανίζει την πέτρα των δοντιών,απίστευτο,ε;

Μπροστά δεξιά στη φωτογραφία σφουγγάρια από το σφουγγαρόδενδρο (κλικ εδώ).

Οι υπαίθριοι ράφτες,

κοτόπουλα
και κουνέλια που σφάζονται επιτόπου, μην περιμένετε βέβαια σχετικές φωτογραφίες,
η περιστερού, που μασουλάει την τροφή για να ταϊσει τα μικρά περιστέρια,
πρωινή ψαροταβέρνα, ψάρι του Νείλου τηγανισμένο,

ταμίες (ρεβυθοκεφτέδες-φαλάφελ στα αιγυπτιακά αραβικά),
και για τους λάτρεις των πουλιών σε κλουβί,
τσάι ή καφέ;
Ο νερουλάς, όχι, δεν είμαστε πελάτες του, εμείς κουβαλάμε μαζί μας εμφιαλωμένο ,
κι ο απαραίτητος άσπρος γαϊδαράκος,
ντόπιο ψωμί ωραιότατο,
και ο υπαίθριος πωλητής ντομάτας διαφημίζει το προϊόν!
Εν καιρώ θα δούμε κι άλλες αγορές, η καθεμιά με το δικό της χρώμα...