
Το καλοκαίρι μας άρχισε (κλικ εδώ) και τέλειωσε με τον καλύτερο τρόπο, με παραδοσιακό γάμο στο Δαμάσι, ένα χωριό της περιοχής Τυρνάβου (κλικ εδώ), ξέρετε τίποτα καλύτερο;
Κατά τη γνωστή παροιμία "στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό"!

Κατά τη γνωστή παροιμία "στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό"!
αλλά οπωσδήποτε πλήθος από πρόχειρες ταβέρνες, ξέρετε, σουβλάκι, λουκάνικο ψητό, μπίρα σε πλαστικό ποτήρι, τσίκνα στο φουλ, αλλά βασική έλλειψη, η τσίκνα και η καπνιά στο πανηγύρι συνδυαζόταν παλιά με την ανάλογη σκόνη, τώρα ούτε τη σκόνη απολαμβάνουμε πια, αφού ο χώρος του πανηγυριού είναι ασφαλτοστρωμένος εδώ και χρόνια, και πολύ σωστά, εδω που τα λέμε...
"απολαύσαμε" δυο λουκάνικα, ένα σουβλάκι("καλαμάκι" το λέτε οι εξ Αθηνών αναγνώστες) και μια μπίρα, ζητήσαμε το λογαριασμό, πρόχειρος υπολογισμός του Vad δέκα ευρώ, έρχεται λοιπόν ένα χαρτάκι 14 ευρώ, διατυπώνουμε ευγενικά την ένστασή μας, λάθος, μεγάλε, φέρνει νέο χαρτάκι 12 ευρώ, κατόπιν επιμονής μας έρχεται ο σωστός λογαριασμός 10 ευρώ άνευ ουδεμιάς συγγνώμης, πληρώνουμε και βεβαίως ζητάμε απόδειξη. -Α, δεν κόβουμε απόδειξη, είμαστε σύλλογος, το γράφει και η ταμπέλα! Φυσικά δε "μασήσαμε", κοίτα, σπουδαίε, δε σωζόμαστε ούτε εγώ ούτε εσύ με μια απόδειξη των δέκα ευρώ, αλλά δεν είσαι σύλλογος, είσαι ιδιώτης που υπενοικίασε από το σύλλογο το χώρο, τον οποίο ο δήμος παραχώρησε δωρεάν στο σύλλογο.
(Ο Βρούτος δεν ήταν "μαμάκιας"; Ετσι νομίζω...)
-Αγγλικά δεν ήξερε ο ΑΠΟΥΡΩ, αλλά διάβασε LEADER και τό 'πιασε το...υπονοούμενο, μάσα με την ευλογία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκείνο που δε φανταζόταν ούτε ο ΑΠΟΥΡΩ ούτε οι...τρώγοντες ήταν ότι οι Ευρωπαίοι θα μας ζητούσαν σήμερα πίσω τα...φαγωμένα και μάλιστα με τόκο!