Ξεκινάμε λοιπόν με το Vitara της φωτογραφίας και η...περιπέτεια αρχίζει. Στο δρόμο μας σταματάει η Τροχαία.
- Α, είναι γνωστός ο τροχονόμος, λέει ο φίλος και γω φυσικά υπέθεσα ότι θα τη γλυτώσουμε. Ανταλλάσσουν φιλικούς χαιρετισμούς και ακολουθεί ο διάλογος, στα αραβικά βέβαια:
- Δε φοράς ζώνη.
- Πόσο κάνει;
- Τριάντα λίρες ( 10 ευρώ ).
- Είκοσι, είναι εντάξει;
- Εντάξει, ευχαριστώ.
Οι τροχονόμοι ήταν τρεις, ο επικεφαλής θα έπαιρνε δέκα λίρες, οι άλλοι δύο από πέντε, βγήκε το μεροκάματο. Στην απορία μου αφού ήταν γνωστός ο τροχονόμος, γιατί μας τα πήρε, ο φίλος μου απάντησε γελώντας: - Α, έτσι είναι εδώ, από το γνωστό πήρε είκοσι, από τον άγνωστο θα πάρει τριάντα! Και όλα στην τσέπη!
Και για να γελάσω ακόμα περισσότερο, ήδη μου είχε πονέσει το στομάχι απ΄τα γέλια, μου αφηγήθηκε άλλη παρόμοια ιστορία: Είχε πάρει οτοστόπ (συνήθης τρόπος μετακίνησης εδώ, τον χρησιμοποιούν όλοι) έναν αστυνομικό, τον μετέφερε σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων και στο τέλος ο αστυνομικός του ζήτησε δέκα λίρες!
Ρε συ,του λέει ο φίλος μου, σ' έφερα μέχρι εδώ, να σε πληρώσω κιόλας;
- Ε, να, ξέρεις, δεν έχω χρήματα για να γυρίσω σπίτι μετά τη δουλειά!
Σχόλιο του vad: Πάρ'τον στο γάμο σου, να σου πει και του χρόνου!
Φτάνουμε λοιπόν στη Shoba East, δίπλα στο Νείλο,
Η επιστροφή μας επιφύλασσε την εικόνα δυο λεωφορείων να βγαίνουν σχεδόν έξω από το δρόμο, για να μην τους χτυπήσει νταλίκα που μετέφερε γερανό! Οι τροχονόμοι φυσικά δε μας ενόχλησαν, γιατί είχαν ενημερωθεί ότι ο λευκός οδηγός είχε πληρώσει το πρωί!
