Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον

Πριν ένα χρόνο του αφιερώσαμε ανάρτηση για το ΤΑΒΛΙ (κλικ εδώ), σήμερα προτείνουμε τη νέα δουλειά του δικού μας Βασίλη Νανάκη, τη θεατρική απόδοση του γνωστού διηγήματος του Γεωργίου Βιζυηνού "Το μόνον της ζωής του ταξείδιον",στο Μύλο Ματσόπουλου (πρόσφατη ανάρτηση εδώ), στα Τρίκαλα (λεπτομέρειες για την παράσταση εδώ) .
Μια παράσταση σε μια επαρχία που διψά για πολιτισμό...
Με την ευχή η παρουσίαση να μεταφερθεί και στην Αθήνα, ευχόμαστε "καλή επιτυχία" στο Βασίλη...

ΤΟ ΧΑΛΑΣΤΡΙΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Εικόνες από το Δέλτα του Αξιού...

Το πρώτο βιβλίο λαογραφικού περιεχομένου του φίλου Κώστα Τσιότσκα...
Εχοντας μεγαλώσει μέσα στο παραδοσιακό παιχνίδι ανταποκρίθηκα ευχαρίστως στην πρόσκληση του Κώστα να γράψω τον πρόλογο στο βιβλίο του.

Πρόλογος στο Χαλαστρινό Παιχνίδι

Είναι στιγμές που αποζητάς χρόνια περασμένα.Παιδικές μνήμες αξεθώριαστες ακόμα, παρά το πέρασμα του χρόνου ξαναζωντανεύουν μέσα σου και σε γυρίζουν πίσω, εκεί στα χρόνια της μιζέριας μα και της ανεμελιάς ταυτόχρονα, όσο κι αν αντηχεί παράδοξα. Ψάχνεις και βρίσκεις κομμάτι του εαυτού σου, είτε στα στενά "καλντερίμια" του Κολινδρού, όπως ο υπογράφων, είτε στις αλάνες της Χαλάστρας, όπως ο φίλος-συγγραφέας Κώστας Τσιότσκας. Κίνητρο γι' αυτήν την αναπόληση δεν είναι μόνο η νοσταλγία μα και πονήματα όπως αυτό που κρατάει στα χέρια του ο αναγνώστης, ο οποίος, είμαι σίγουρος γι' αυτό, διαπνέεται από την ίδια ιερή αγάπη για την παράδοση, που μέσα της ανατράφηκε και ανδρώθηκε. Παράδοση της οποίας αναπόσπαστο μέρος υπήρξε το λαϊκό παιχνίδι.
Ξεφυλλίζοντας τα πρώτα χειρόγραφα της μελέτης που ευγενικά μου παραχώρησε ο συγγραφέας, ένιωσα το συναίσθημα της νοσταλγίας να αντικαθίσταται από μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς σελίδα-σελίδα διαπίστωνα πως πολλά λαϊκά παιχνίδια της Χαλάστρας παίζονταν αυτούσια ή με μικρές παραλλαγές και στην πατρίδα μου, τον Κολινδρό Πιερίας. Είναι μια σοβαρότατη ένδειξη κοινής πολιτιστικής παράδοσης δυο κεφαλοχωριών που στην ακμή τους διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της περιοχής τους. Δεν ήταν βέβαια για μένα η πρώτη ένδειξη. Χρόνια τώρα, σε συζητήσεις με Χαλαστρινούς φίλους είχαμε καταλήξει σε συμπέρασμα για την κοινή πολιτιστική εξέλιξη Χαλάστρας- Κολινδρού, με αμοιβαίες αλληλεπιδράσεις. Το συμπέρασμα έρχεται να επιβεβαιώσει με την έρευνά του ο Κώστας Τσιότσκας.
Η μελέτη δε διαπνέεται μόνο από το "πάθος" του ερευνητή για την παράδοση, αλλά διεκδικεί και δάφνες επιστημονικής εργασίας. Η αναλυτική και λεπτομερής-πολλές φορές-περιγραφή, αντί να κουράζει, επιτείνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, οδηγεί τους παλιότερους σε γνώριμους δρόμους και ξεναγεί τους νεότερους σ' ένα χώρο παιχνιδιού άγνωστο γι' αυτούς. Σε παιχνίδι δημιουργικό, που ψυχαγώγησε, ακόνισε μυαλά, ατσάλωσε σώματα.
Ίσως να είναι υπερβολή, μα ώρες-ώρες σκέφτομαι: -Πώς μπορεί να μεγαλώσει μια γενιά μόνο με Bibi-bo, Barbi και κύβους, χωρίς "αντρέλα" και "κασκαράτα εκατό"; Αλλες οι συνθήκες, θα αντιτείνει ο ο ψυχρός παρατηρητής και θά' χει δίκιο.
Σύμφωνοι, όμως το παιχνίδι είναι δημιουργία και όχι βιομηχανική κατασκευή. Και στα σημερινά παιδιά το προκατασκευασμένο παιχνίδι λειτουργεί όπως το λαϊκό της παιδικής μας ηλικίας, στην οποία με τη σοφή και εμπεριστατωμένη έρευνά του μας καλεί ο συγγραφέας να επιστρέψουμε νοσταλγικά. Τον ευχαριστούμε γι' αυτή την ευκαιρία που μας προσφέρει.

ΥΓ. Για τη Χαλάστρα διαβάστε εδώ.
"Δανείστηκα" τις φωτογραφίες από το Ιντερνετ.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

Η Ελληνίδα Κατερίνα κι ο Γερμανός Ράινχολντ, ζευγάρι στη ζωή, μαζί και στα ταξίδια...Γυρίζουν όλο τον κόσμο εδώ και εφτά χρόνια, δεκαεφτά μήνες κράτησε το ταξίδι τους στην Αφρική, τη διέσχισαν σχεδόν όλη, με το φορτηγό που βλέπετε, το οποίο έχουν μετατρέψει σε αυτοκινούμενο σπίτι με όλα τα απαραίτητα...Εδώ έχουν απολαύσει τον καφέ τους στο κυλικείο των ελληνικών σχολείων, σε λίγο θα συνεχίσουν το ταξίδι τους, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Συρία, Τουρκία και το Πάσχα Ελλάδα...
Η ελληνογερμανική συνύπαρξη και στις σημαίες στο παρμπρίζ...
Ράινχολντ και Κατερίνα, σας ευχόμαστε πάντα ωραία ταξίδια...
Και για ταξιδευτές όπως εσεις, ταιριάζει απόλυτα ο Σεβάχ ο Θαλασσινός,
απολαύστε τον...

ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΜΕ ΗΣΥΧΑ ΚΙ ΑΠΛΑ;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ-ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ
( απόσπασμα)

ΚΑΙ να, αδελφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα-ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα — δε χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί
θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος σ' όλες
     τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη
έτσι να λέμε πια τα σύκα: σύκα, και τη σκάφη: σκάφη,
κ' έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε: «τέτοια
     ποιήματα
σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα». Αυτό θέλουμε και μεις.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ
     μου, απ' τον κόσμο
εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ΣΤΟ ΧΑΡΤΟΥΜ

Λιτά κι απέριττα, όπως πάντα, τα ελληνικά σχολεία του Χαρτούμ
τίμησαν τον ξεσηκωμό του '21...Οι παρουσιάστριες της γιορτής...
Ποιήματα από τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου...












Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γυμνασίου Λυκείου παρουσίασαν το δικό τους πρόγραμμα με ποιήματα, ακούστηκαν επίσης μελοποιημένα αποσπάσματα Ρήγα, Σολωμού, Κάλβου,








με ταυτόχρονη προβολή εικόνων...

Ο Vad ήταν μεταξύ των υπευθύνων της γιορτής, μην αρχίσετε τα "μπράβο"
και τα "ζήτω", τα εύσημα και τα συγχαρητήρια ανήκουν μόνο στα παιδιά,
δική τους ήταν η γιορτή...

Την επόμενη ημέρα είχαμε την παρέλαση...
Εδώ παρελαύνουν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου...,
και του Γυμνασίου-Λυκείου...


Ακολούθησαν ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί, πρώτα από το Δημοτικό



και στη συνέχεια από το Γυμνάσιο- Λύκειο....
Έτοιμο να ξεκινήσει το γαϊτανάκι...

...ο Ικαριώτικος...

...Καλαματιανός...

και οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με την Ιτιά, το γνωστό λεβέντικο Τσάμικο,

που χόρεψε εκπληκτικά ο Λευτέρης



και βέβαια μας απογείωσε όλους...

ΥΓ. Το ξέρω, οι φωτογραφίες είναι πολλές, αλλά νομίζω πως αξίζουν.Εκτός απ' τις δικές μου φωτογραφίες, δανείστηκα επίσης απ' τους φίλους Γιώργο και Λουκά, τους οποίους φυσικά ευχαριστώ ιδιαιτέρως...